La Stagione dei Sensi (1969)

Ze bestaan nog : films met Udo Kier zonder community vote....misschien komt het omdat Udo hier niet in blote reet/ lul is te zien, maar die scène waarin we zijn lul vermoeden onder een handdoekje terwijl hij verder naakt is, was toch ook botertjegeil, boyz ? Geniet er maar van jongens, jullie hebben het weer verdiend. Ik ben tevreden over jullie

Minder tevreden ben ik over de film, die in feite alle ingrediënten voor een aardige pre- giallo lijkt te bevatten en ook zo begint, helaas echter totaal andere wegen inslaat. Begint als een giallo waarin Kier zijn vrouw- schijnbaar een heiress- wurgt en het lijk in een afvoerputje flikkert : dat afvoerputje mondt recht in de zee uit !

We gaan dan naar een- wederom typische giallo style- sixties party vol swingende jongmensen, 4 chicks en 2 dudes zijn niet in voor de afterparty en vertrekken per motorboot van het partyeiland. Helaas zonder genoeg benzine en ze stranden op zee, niet ver van het eiland waar Udo nu als kluizenaar leeft in een tot villa ingericht oud fort. Ze peddelen ernaartoe, en kloppen aan bij de kasteelheer. Udo geeft ze een weinig hartelijk welkom en zegt geen woord...

Lijkt dus de aanzet te zijn tot een giallo, wordt het volstrekt niet , ook niet als Udo met slechts de 4 chicks overblijft die hem- wat een verrassing- ook niet lijken te interesseren. De grietjes echter interesseren zich wel voor deze man of mystery die gaarne met machinepistolen en messen speelt en semi- interessante, poëtische praat uitslaat over totale sexuele revolutie, de bevrijding van het lichaam en de Nieuwe Mens. De 4 echter zijn duidelijk nog niet rijp voor de Revolutie, Udo besluit dan ook de educatie van de 4 die hij verwijt domme burgerlijke huppelkutjes te zijn , ter hand te nemen. Dit met duidelijke minachting en desinteresse.

De chicks windt dit natuurlijk allemaal ontzettend op en ze gaan wanhopig hun best doen om bij hun idool in het gevlei te komen. Ook dat had een heel interessante film kunnen opleveren, maar helaas...de nadruk ligt op de pretentieuze monologen van Kier ( melancholici welgekend...) die werden geschreven door ene....Dario Argento, goeddeels. Dit allemaal bloedserieus gebracht en drijvend op de toenmalige tijdsgeest. In feite doet de film sterk denken aan la revoluzione sessuale die Dario ook schreef met vergelijkbare semi- giallo structuur, alleen is het pedante semi- wetenschappelijke gewauwel van de professor hier dan vervangen door semi- Nietzscheaanse lofzangen op de komende übermensch van Kier. En zo krijgt de film met zoveel schijnbare mogelijkheden tot exploitation, het voor mekaar om saai te zijn.

De 4 chicks zijn ook niet van A niveau misschien, uiterst doenbaar allicht maar geen genretoppers. Lekkerste was Thulin ( die jullie ook kennen uit top sensation...) de blondine, dan hebben we nog een ginger en 2 brunettes. Het is helaas een pre- 70 film dus veel naakt zien we niet, het is Kier die nog het meeste vlees toont ! Een paar boobflashes- meest van Thulin- en daar moeten we het mee doen.

Het weer werkte trouwens ook niet mee : alsof de Satan er mee speelde was het zo te zien grauw, druilerig en fris : zelfs de bikini's dienden niet uit de koffer gehaald te worden...tsja, zo blijft er weinig lol over.

Uiterst teleurstellend kortom, deze praatmarathon meer geschikt voor Kier fans dan voor italocult buffs.

Dit ondanks de score van Morricone, die uit verveling schijnbaar aan het experimenteren sloeg en alle mogelijke toen populaire stromingen combineert : van italopopliedjes via sitars zelfs tot atonale takkeherrie. De beelden werden verzorgd door d'Eva ( die jullie ook kennen uit top sensation...) maar laten geen blijvende indruk na, althans bij mij.

Is niet uitgebracht met anderstalige onderschriften, er is een sat- rip met fansubs als ik het wel heb. Zou wachten tot er een goedkope DVD uitgave met subs van eoa cultlabeltje is, hier hoef je niet gehaast achter aan te gaan