Le Pèlerin de l'Enfer (1947)

Het overbekende verhaal van Jozef De Veuster alias Pater Damiaan en zijn levenswerk in de melaatsenkolonie van Molokai eind 19e eeuw. De film lijdt aan een euvel waar wel meer biopics aan lijden: je krijgt een zicht op de belangrijke gebeurtenissen in het leven van het hoofdfiguur maar het ontbreekt aan een spanningsboog. Jawel er waren conflictsituaties in het leven van Pater Damiaan maar deze worden in de film op een drafje afgehandeld wegens wat ik zou omschrijven als de drukke agenda van Pater Damiaan. Een voorbeeld van een gemiste kans is het moment dat Jozef De Veuster beslist om missionaris te worden op Molokai. Daarmee bezegelt hij zijn eigen lot maar in de film wordt er nauwelijks ingegaan op dit moment met potentieel drama. Pater Damiaan komt naar voren als een bovenmenselijk figuur, wat hij in zekere zin ook is, maar omdat nooit een keer een moment van twijfel of zwakte wordt belicht, is het moeilijk om als kijker connectie te maken. Dit moet wel een film zijn die de volledige goedkeuring van de Katholieke Kerk gekregen heeft. De dialogen geven trouwens blijk van veel paternalisme, weinig verrassend misschien, en dat komt misschien wel overeen met hoe de werkelijkheid toen was.

Visueel vind ik het een niet onverdienstelijke film. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er invloeden uit de film noir aanwezig zijn. Vooreerst bevat de film enkele shots waarin prachtig gespeeld wordt met clair obscur, alsook wordt het verhaal grotendeels verteld vanuit een flashback van het hoofdpersonage. Ook de eindsequentie is indrukwekkend, een sterk einde is natuurlijk altijd positief. De film werd geregisseerd door Henri Schneider maar op te merken zijn de hand- en spandiensten die Henri Storck leverde als scenarist, bij mise-en-scène en montage.