Cagliostro (1975)

Goede toevoeging . Cagliostro: wie kent hem niet. In zijn tijd een absolute cultheld, bewonderd door Goethe die eigenlijk alleen naar Sicilië afreisde om met mamma Balsamo te kunnen kletsen en Der Gross- Kophta schreef, en Schiller die in hem de inspiratie vond voor der Geisterseher, 2 generaties later vond Dumas sr. nog inspiratie voor Joseph Balsamo, en ook in het cinema tijdperk mocht en mag hij af en toe opdraven- zelfs in een JESUS filmpje, als ik mij goed herinner.

Enfin, film is gebaseerd op het romannetje Cagliostro il taumaturgo van Pier Carpi- zelf regisseur van 2 italohorrorklassiekers die ik geen van beide heb gezien trouwens. Die Carpi was duidelijk een Cagliostro believer: theosoof en vrijmetselaar, en in die kringen is Cagliostro naar het schijnt nog steeds een hele grote.

Dat is hij ook in deze film van de mij verder ongekende Pettinari, waar we zien in het begin dat Fehmiu- Cagliostro alles leerde wat er te leren viel over de Natuurlijke Magie van een ouwe monnik, die trouwens eigenlijk Cristian Rosencreuz blijkt te zijn !

Cagliostro gebruikt zijn enorme wijsheid slechts voor de goede zaak en heeft zijn vijanden lief: de klerikalen en jezuieten, die als voorman kardinaal Braschi-Jürgens hebben, de latere paus Pius 6 of 7- dat schiet me nu niet precies te binnen.

En ook zijn vijanden van het ancien regime, die hem eerst via kardinaal de Rohan-Pistilli naar Versailles halen, waar de held zoals iedereen weet de vrijmetselarij hip and happening maakte , en en passant o.a. ene luitenant Buonaparte inwijdde.

Deze vijanden nu zullen samen alles in het werk stellen om Cagliostro te vernietigen- met de gekende afloop.

Minder gekend echter is het verband tussen Cagliostro de magier en Balsamo de charlatan uit Palermo, waar Carpi zo zijn eigen ideeen op loslaat om zijn held te redden. Het is via deze nevenintrige dat we ook Schiaffino ontmoeten als vriendin van Balsamo en hoertje, die dus de volmaakte tegenhanger is van Ida Galli als wederhelft- letterlijk- Serafina van Cagliostro. We ontmoeten dan ook kort Casanova- jawel- in de hoedanigheid van Girotti, die hier een soort komisch intermezzo verzorgt.

Tegen het eind komt ook nog wat nunsploitation SM gedoe voorbij in een film die meer als een kostuumdrama aandoet dan als een symbolisch/hermetisch/alchymisch werk, naar ik vermoed niet tot tevredenheid van de schrijver, al weet ik dat niet zeker.

Wel wordt de film ingeluid en uitgeluid met een symbolistische droomsequentie.

De score werd verzorgd door Manuel de Sica.