Un Certo Giorno (1969)

Er bestaan er erg weinig van : films van auteur Ermanno Olmi die spelen in burgerlijke kringen...dit is een uitzonderlijk uitstapje van een regisseur die befaamd is geworden als poeet van het neo- proletarische leven en zijn bekommernissen om de verworpenen der aarde. Zou gezien de setting wat Antonioni associaties kunnen opwekken, gaat ook overduidelijk over gebrek aan communicatie en zinloosheid van de Mens in het post industriële tijdperk tegen troosteloze cityscapes ( deels ) , maar het is toch weer een typische Olmifilm met bijbehorende handtekening.

Logisch, want hij schreef het scenario zelf en gebruikte dezelfde fotograaf Caimi als in zijn gekendste eerdere films. En bovendien bestaat de cast als gebruikelijk uit amateurs in overdubbing, waarbij het overigens origineel valt te noemen dat de naam van de protagoniserende acteur di Vita hierboven niet eens vermeld staat. Last but not least: we zijn weer in Lombardije, heimat van de regisseur.

Lombardije im Winter, een metaforische ook want het betreft hier een melancholische vertelling omtrent een mens in volle midlife crisis : Bruno, een salary man die dankzij de rolberoerte van zijn chef voor het eerst een gooi mag doen naar een leidinggevende functie. Zoals te verwachten viel wordt dit een totaal fiasco via de hierboven reeds geschetste catastrofe, en op deze wijze toont Olmi ons de voosheid en zinloosheid van kleinburgerlijk materialisme en carrièrisme, nog benadrukt door de niche waarin de anti- held werkt : het reclamewezen.

Niet de reclamewereld van hipsters maar van uitgebluste veertig plussers, die hun vergaderingen apathisch en kettingrokend uitzitten in troosteloze industriële settings. Over alles hangt dan ook een grauw , mistig waas van zinloosheid, hier niet of nauwelijks gemitigeerd door de "menselijke warmte " van de Olmi zo dierbare paupers en losers. Niet dat hij zijn Held geheel met walging beschrijft/ in beeld brengt, maar komt toch vaak aardig in die buurt. Zijn omgang met zijn familie kan katholiek Olmi uiteraard niet goedkeuren, en als toppunt houdt Bruno er ook- uit verveling- een maitresse op na, affaire die veel aandacht krijgt. Wat "warmer " zijn de sequenties waarin we Bruno aantreffen op zijn buiten in Toscane, waar hij ieder weekend zijn roots opzoekt. Olmi's " worteling in de voorvaderlijke bodem " opvattingen natuurlijk een gekend motief bij deze auteur.

Merkwaardigste narratieve element waarschijnlijk de sequenties met de secretaresse en een ander vriendje van haar, een jonge would be kunstenaar die al met een burn out lijkt te kampen. Ik vroeg me af wat deze figuur betekende, misschien het beeld van Bruno zoals hij als jongeman geweest zou kunnen zijn ( hij begon immers als schilder van reclame affiches, zo vernamen wij ).

Hoewel de existentialistische thematiek auteurscinema/ Olmi buffs zou kunnen aanspreken, vrees ik dat zowel personages als milieu hier te "normaal " voor hen zullen zijn, niet " gek " genoeg. Jazeker, er is weer associatieve POV montage maar vermoedelijk te weinig om deze "hoe leiper hoe beter " enthousiasten geheel te bevredigen.

Ik kan me trouwens niet voorstellen dat ze dit niet hebben gezien, want de DVD rip met fansubs ( de Italiaanse DVD heeft geen anderstalige onderschriften ) hebben ze ongetwijfeld voorbij zien komen. Ik wil hier dan ook - en ik gebruik niet voor niets het meervoud- binnen een week minstens 5 stemmen zien voor deze prent, als het kan met aanvullende observaties ( nogmaals meervoud, ja ) .