La Vie comme Ça (1978)

Een meanderend trackingshot van Marie Rivière gevolgd door adolescentenkibbel wekt de indruk dat we in een Rohmer film beland zijn (niet voor niets het grote voorbeeld van Brisseau), maar de film veranderd al gauw in een absurdistische satire van het kantoorleven, waar nutteloze bezigheidstherapie de norm lijkt. Bundels papieren zorgvuldig sorteren en dan in de vuilbak kieperen, dat soort dingen. Heel pessimistisch qua toon, aangezien het leven volgens Brisseau (voor laagopgeleide vrouwen althans) bestaat uit: uitgekafferd worden door je baas, in elkaar geklopt worden door je man en het huishouden doen om even je problemen te kunnen vergeten. Wanneer het hoofdpersonage volledig tevergeefs het corrupt bestuur wil aanvechten, komt ze in de rol van verstoteling terecht à la Mouchette(het hoofdpersonage ontfermt zich nota bene ook als de Maagd Maria over een verkrachter-al blijkt dat itt Bresson's film hier best een lieverdje te zijn). De opflakkeringen van geluk zijn hier van bijzonder korte duur. Brisseau had het gevoel van spiritualiteit waar zijn meest geteisterde personages zich meestal kunnen aan op trekken hier duidelijk nog niet omarmt. Wat wil je ook in die grauwe jaren '70. Het is somberheid troef. De mistroostige setting helpt al evenmin: het Parijse banlieue wordt voorgesteld als een oord van verderf waar een kadaver op straat nauwelijks indruk maakt op de passanten. Zwarte humor is er wel, maar het voelt allemaal een beetje wrang aan.