The Christmas Kid (1967)

Er bestaan er meerdere van : kerstkinderen ...Jesse pistolero de Dios is waarschijnlijk de gekendste en ook eerste, gaf zelfs zijn bijnaam aan het hele fenomeen. Maar er was ook nog Joe Navidad, zo vertelt ons deze devoot katholieke film . De held wordt hier vertolkt door Jeffrey Hunter van wie we nu weer weten dat hij ook gememoreerde Jessy vertolkte in king of kings. Niet toevallig dus dat hij in deze kerstpaella kwam opdraven. Of ook weer wel, want het was een tamelijke demotie voor deze voormalige A- ster om in deze non budget Europese- overwegend- productie op te draven die werd geregisseerd door ene Sidney Pink, afgaande op zijn CV een totale prutser.

De film is ook eerder een hagiografie tegen een western- Jasper Arizona met name- setting waarin god en Satan elkaar via Joe zullen bekampen, met voor de hand liggende afloop. Het ligt er allemaal wat je noemt dik op: we beginnen tijdens kerstnacht als de vrouw van Jack Taylor- uiteraard een timmerman en de film begint ook met het slaan van spijkers- bevalt van een kindeke. Herders waren natuurlijk niet in de buurt, wel 3 dronken cowboys om hem eer te bewijzen. Mama sterft echter, zijn niet zo bijbelvaste papa noemt zijn zoon een "Cain want hij heeft zijn moeder vermoord " .Hij wist nog niet dat de held het nog bonter zou maken, alla Sint Juliaan...

Het wordt er niet subtieler op wanneer Jasper Arizona de gelukkige eigenaar van een zilvermijn blijkt te zijn, het stadje transformeert tot een nieuw Sodom zoals Joe is getransformeerd tot een volwassen Hunter, die echter god noch gebod kent en zowaar de door god gewilde gevestigde orde van de ouwe lullen geleid door burgemeester Rojo uitdaagt.

Enter Satan in de gedaante van Hayward /Culligan, de drijvende kracht achter de Sodomisering van het stadje en zijn bewoners. Joe verafgoodt hem, zeker omdat deze slang zijn favoriete wapentuig heeft meegenomen : de gevaarlijke verleidster Perla Cristal aka Marie Lafleur, de verleidelijkste hoer uit New Orleans zo wordt beweerd....

Hoe dit allemaal gaat aflopen kunt u wel raden, rest ons de manier waarop te memoreren : die is gewoon niet best. De actiescènes zijn pover en weinig in aantal, alles wordt hopeloos getelefoneerd en de finale was zonder meer komisch met zijn "mirakel " . Hunter had er weinig zin in, Hayward wel en de scènes met hem zijn ook het vermakelijkst. Leone/ Corbucci invloeden hoeft u hier absoluut niet te verwachten en dus ook geen typische genrefeel.

Verder een film meer geschikt voor devoot katholieken dan voor spaghettibuffs, dat lijkt me duidelijk. Als je hem kunt vinden althans, deze even buiten Madrid geschoten film wacht vooralsnog ook ter plaatse nog op een DVD release.