The Love We Make (2011)

Is Equal to the Love We Take?

Feit is dat 'The End' van de Beatles, op de filmtitel na, nergens terugkomt. Het is een kleine, maar sinistere knipoog van de makers, refererend aan de nachtmerrie van 9/11. Heel wat liefdes werden op die dag weggenomen. Maar het concert dat deze docu siert staat voor 'The Love We Make'. Ondanks dat de charismatische muzieklegende zegt een pacifist te zijn, kleedt hij zich in een legergroene trui en heeft hij het over Hitler en de Tweede Wereldoorlog. Uiterst relaxt en welbespraakt en duidelijk voorzien van een doel, weet hij waarover hij spreekt. Iedereen die hij ontmoet valt in katzwijm, maar de zanger blijft gewoon cool. Wat er ook gebeurt.

Hij werd figuurlijk getroffen door de ramp en zag hem letterlijk vanaf enkele kilometers gebeuren. En dus werd door McCartney, die sowieso het land niet kon verlaten, bedacht dat een benefietconcert wel het minste was wat hij kon doen. Hij liet zich vanaf dat moment continu filmen, maar besloot pas tien jaar later dat dit mocht worden uitgezonden. Begrijpelijk, want waarschijnlijk vond de sympathieke grondlegger van de hedendaagse popmuziek zichzelf toentertijd iets misplaatst na afloop van het document. De aanslag is namelijk belangrijker dan alles, op dat moment.

De film biedt vooral een interessante 'A Day in the Life' van McCartney. Repetities worden afgewerkt, interviews worden gegeven en overal waar hij verschijnt dealt de man met de direct daarop ontstaande gekte. Zelfs wanneer een op straat passerende Afrikaan de zanger sommeert hem te helpen in een ietwat onrustig gesprek blijft McCartney kalm en vriendelijk. Het is een chaotisch tijdsdocument waarbij de kijker heel even kan proeven van zijn leven, maar tevens opnieuw kan ruiken aan de brandlucht van de ramp. Gelukkig konden de tijdens het concert aanwezig zijnde brandweermannen heel even die lucht vergeten en, voor zover mogelijk was, genieten.

Goed.