Sensation Hunters (1945)

Misdaaddrama dat zich afspeelt in een groezelige wereld van nachtclubs waarvan eentje de titel van de film aangeeft. Het verhaal draait rond de lotgevallen van een lager wal gesukkelde Doris Merrick. Ze ziet er verrukkelijk uit, mag gezegd worden, en het zal dan ook geen toeval zijn dat ze in haar tijd ook nog model speelde. Wetende dat het gaat om een productie van Monogram kan je je verwachten aan een film met korte speelduur en behoorlijk wat actie en sensatie. In de luttele 60 minuten krijg je als kijker de relatieproblemen van Doris Merrick op je bord, met onderliggende - soms gesuggereerde - thema’s als gebroken families, prostitutie, illegale goktenten, ziekte, ambitie … Behalve Doris Merrick zijn er prima rollen van Robert Lowery als homme fatale, en Eddie Quillan. De laatste speelt de rol van een trompettist op het kantelpunt van zijn doorbraak, waarbij in de film voortdurende gerefereerd wordt aan Harry James, top jazztrompettist in die tijd. Een tijd waarin jazz in het middelpunt van de belangstelling stond in de vorm van swingende big bands of in kleinere bezettingen. Aan deze film viel me verder toch wel een bij momenten cynische ondertoon op en er zijn ook echt grappige momenten, al staan deze nooit de verhaallijn en sfeer van de film in de weg.

Prima vondst om de film te starten met een flashforward waardoor je als kijker de hele film lang gist naar het ware gebeuren. Goeie regie en cinematografie van respectievelijk Christy Cabanne en Ira H. Morgan, met zorg voor belichting en enkele bijzondere sequenties (de opstart en doortocht van Merrick in de Paradise Club).

Conclusie. Heel leuk entertainment voor wie houdt van goedkoop misdaaddrama met een streepje noir, glamour en jazz.