La Criatura (1977)

Een beetje bestialiteit buff kan natuurlijk niet om deze genreklassieker heen, weinig verrassend geregisseerd door slechte smaak goeroe DLI. Afkomstig uit het taboes zijn er om doorbroken te worden tijdperk, zeker in post-tio Franco Spanje. Het is ook wel degelijk, primair zelfs denk ik, een zwarte komedie alla Bunuel en satire op de katholieke huwelijksmoraal, want Marcos-Diego die een imbeciel tv-programma ( denigrerend voor wie ? ) presenteert blijkt dit baantje te danken te hebben aan zijn schoonfamilie, zijn vrouw Cristina-Belen is afkomstig uit de Franquistische elite. Voor Marcos is een politieke carrière bij e.o.a. rechtse partij een volgende carrière stap, maar privé besognes gooien roet in het eten.

De synopsis begint ongeveer in medias res, eerst zijn de gelieven ongewild kinderloos, Cristina wordt door een wonder toch zwanger maar krijgt een miskraam na een ontmoeting met de eigenlijke protagonist van de film: Micky III, een vervaarlijke herder. Deze keert op mysterieuze wijze terug in haar leven, en ze besluit hem Bruno te noemen, de naam die ze eerst aan het ongeboren kind wilde geven....

Wat volgt is de gebruikelijke spiraal van bestialiteit, waanzin, moord en rape. De rape scene is de meest schokkende uit de film en dat is ook de bedoeling, want meteen daarna wordt Diego geabsolveerd door een begripvolle priester !

De bestialiteit dan: valt allemaal wel mee natuurlijk, Micky was zo goed afgericht dattie zelfs de missionaris houding heeft aangenomen ! Al zien we hem wel degelijk- het blijft een DLI film- op zijn hondjes aan het werk, maar dan met een "echte " teef ...Belen huppelt hier vaak rond in haar blote reet, niets mis mee zeker als je bedenkt dat ze vlak voor de opnames irl beviel van een zoon !

Voor wie het interesseert tenslotte: het schilderij dat we tijdens de credits zien is van Botticelli en stelt het verhaal van Nastagio degli Onesti uit de decamerone voor, niet toevallig....hangt trouwens in het Prado.

Natuurlijk was dit een duidelijke inspiratie voor Caniche van Luna, al was de stijl daar totaal anders.