Robert Plant: By Myself (2010)

The Golden God Speaks

Ik ben zelf een erg grote fan van Led Zeppelin. Iedereen kent wel het nummer Stairway to Heaven maar daar stopte het voor mij dan ook. Mijn broer had ooit eens in een bui Led Zeppelin IV gekocht (met daarop Stairway to Heaven) maar was helemaal niet weg van de stijl van Led Zep.Nu neusde ik vroeger eens regelmatig in mijn broer zijn cd-collectie omdat hij van de klassiekers meestal wel een cd in huis had en dat was dus bij Led Zeppelin ook het geval. Met een beetje argwaan en nervositeit stapte ik in de wereld van de rockgoden om compleet weggeblazen te worden door de eerste tonen van Black Dog. Een nieuwe liefde was geboren, een liefde die er nu nog altijd is en een liefde die altijd zal blijven.

Ondertussen kan ik praktisch elk nummer van Zeppelin dromen en daarmee is deze kijk op het leven van Robert Plant door hemzelf juist zo interessant. Er wordt meer geconcentreerd op de periode voor en na de superband. Uitermate interessant natuurlijk want over deze periodes in het leven van Plant is er veel minder geschreven dan over zijn periode met Zeppelin. Plant vertelt over de tijdsgeest toen hij een jaar of 14 was, over Band of Joy, over Led Zeppelin, over Alisson Kraus, over zijn solo carrière en zijn reünie met Page, ... Heel zijn leven komt aan bod en is dan ook uitermate interessant. Het is dan ook jammer dat de documentaire op zich maar een uurtje duurt. Op een bepaald moment zegt Plant "When I first started talking with you two hours ago" maar voor mijn part had er nergens in geknipt moeten worden en gewoon die twee uur laten zien. Vervelen doet het sowieso niet, vooral niet omdat er naast het interview ook nog genoeg backstage beelden of concertbeelden in de documentaire zijn verweven. Die fragmenten bewijzen nog maar eens wat voor een dijk van een stem Plant had en dat het jammer is dat ze met Led Zeppelin zijn gestopt na de dood van Bonham. Op zich is het wel te begrijpen, geen enkele drummer had in de buurt gekomen (zelfs zijn zoon Jason is nog altijd minder) maar er had misschien nog wel wat moois in het verschiet kunnen liggen. Ach, het zijn allemaal fantasieën en het zou niet eerlijk zijn om te zeggen dat Plant hierna alleen nog maar rommel heeft gemaakt. Natuurlijk was ook hij een slachtoffer van de jaren '80, hij geeft dat ook toe, maar de samenwerking met Page, de duet cd met Krauss, ... Ook hier zijn nog wel genoeg pareltjes tussen te vinden.

Ik vind het altijd moeilijk om na te gaan in hoeverre een documentaire op feiten is berust en hoeveel er op roddels zijn gebaseerd. Hier is er natuurlijk geen sprake van enige twijfel want Plant is zelf de geïnterviewde. Hij maakt grappen, vertelt met twinkelende ogen anekdotes over vroeger en zorgt zelfs voor een kippenvelmoment wanneer hij het over de twee grootste sterfgevallen heeft in zijn leven, dat van zijn partner in crime, de drummer Bonham, en zijn zoon, Karac. De een zoop zich te pletter en stierf aan verstikking in zijn eigen dood op de leeftijd van 32, de andere stierf aan een virus op vijfjarige leeftijd. Plant heeft het er overduidelijk nog altijd moeite en het is een moeilijk maar mooi moment in de documentaire. Het is ook leuk om de zanger zoveel over zijn invloeden te horen vertellen. Hij citeert Jim Morrison, heeft het over de Stones en Bob Dylan, ... Allemaal leuk om te zien en te horen. Voor de rest komt er niemand aan bod, er is wel een narrator maar die heeft op zich niet zo bijster veel bijzonders te vertellen.

Interessant, erg interessant. Verwacht je veel informatie over Led Zeppelin dan ben je hier aan het verkeerde adres maar wil je meer weten over de persoon achter de blonde rockzanger, dan moet je dit zeker zien. Voor zover ik weet komt elke formatie waarin Plant heeft meegedaan aan bod, buiten Hobbstweedle denk ik. Jammer van de korte speelduur maar wel een dikke aanrader.

4*