Nathan, der Weise (1922)

Een saaie en zoutloze aanklacht tegen religieuze ongelijkheid. Ik huiverde er al een beetje voor, voor 123 minuten film met betrekking tot religie. Ik kreeg helaas ook gelijk.
Nathan der Weise speelt zich af tijdens één van de vele kruistochten, we zitten dan ook diep in de Middeleeuwen. Er is 'onverdraagzaamheid', Christenen (Kruisvaarders) en moslims bevechten elkaar en strijden om heilige grond in het oosten. Tussen de twee kampen schipperen de Joden, met Nathan der Weise als belangrijkste afgevaardigde. Er moet in de film ook een échte (suffe) reden zijn om tot verzoening te manen, namelijk dat een islamitische prinses de zus is van een kruisridder die op zijn beurt weer is groot gebracht door Nathan der Weise. Ja, slechter kon het niet bedacht worden.
De film heeft op cinematografisch vlak ook niet zoveel te bieden en kan zich best vergelijken met films als bijvoorbeeld Intolerance. Veel massa scenes en grootse decors. Het camerawerk is ook niet bijster interessant en Noa laat zich jammer genoeg ook niet verleiden tot filmische 'trucs'. Er zijn over het algemeen geen kunstzinnige invloedsferen te bespeuren, op één scene na, een zeer surrealistische scene die ook hallucinant genoemd mag worden.
Ook van de kostumering was ik dit keer niet zo overtuigd, ik ben ook niet zo van het jaren 20 oriëntalisme. De kruisridders daar in tegen waar wel mooi gedaan en kwamen ook best overtuigend over. Max Schreck was overigens goed gecast als doorleefde ridder. Ik zie hem eigenlijk ook wel een beetje als de Klaus Kinski van de jaren 20.
Het einde laat zich al raden, een goed einde.

Ongelofelijk eigenlijk dat de VPRO gids deze film zo de hemel in prees..