Tibet in Song (2009)

Lijkt me bijzonder, hernieuwde interesse in de Tibetaanse cultuur doen de rest.

Een aangrijpende documentaire waarin getoond wordt met welke keiharde en smerige methoden

de Chinese regering geroofd land wil behouden middels niets ontziende onderdrukking en terreur.

Tussen 'de regels door' wordt ook duidelijk dat 'de wereld' er maar liever zo veel mogelijk over

zwijgt, omdat er in communistisch China nu eenmaal veel geld valt te verdienen...

Indrukwekkende documentaire waarin de verteller - een Tibetaan die is opgevoed in India, maar wel de Tibetaanse cultuur is bijgebracht - teruggaat naar zijn moederland en ontdekt dat de collectieve culturele tradities stervende zijn. De belangrijkste oorzaak is een effectieve en mensonterende tactiek die de Chinese overheerser al sinds de Culturele Revolutie inzet om het Tibetaanse volk van hun eigen cultuur te ontdoen.

De verteller komt terecht in een Tibet waarin nauwelijks meer ruimte is voor de zang en dans die eigenlijk inherent zijn aan de geschiedenis van zijn volk. En dan wordt hij ook nog opgepakt onder verdenking van spionage en komt hij terecht in een hervormingskamp. In de documentaire wordt een mooi beeld geschetst van de overgebleven volkstradities en hun waarde om de eigenheid van het Tibetaanse volk te waarborgen. Door gekozen zangers en dansers krijgen we een mooi beeld van waar de muziek voor staat, waarom deze in de verdrukking is geraakt en hoe belangrijk het is dat het zal blijven bestaan. Dat allemaal vanuit de persoonlijke ervaringen en bespiegelingen van een man die als geen ander weet hoe belangrijk het is dat zijn volk zijn eigen unieke zal moeten behouden, omdat hij zelf opgegroeid is in het buitenland.

Het muziek gedeelte vond ik erg interessant. Leuk om kennis te nemen van de melodieën en zang aldaar,. Vooral de teksten van de traditionele liedjes vond ik nogal diepzinnig. Ik neem wel in ogenschouw dat een geëmigreerde altijd meer vasthoudt aan de cultuur van zijn geboorteland dan degene die er blijft wonen.

Dit is m.i. mede een uiting van een mate van heimwee en sentiment. Tijden en gebruiken veranderen nu eenmaal. In Nederland dansen we ook niet meer de klompendans en dragen we (bijna) geen klederdracht meer. En onze volksliedjes horen we ook nog amper.

Dan komen we bij het gedeelte over de Chinese inval in 1950 tot aan nu. Dit is andere koek. De manier waarop de overheerser de eigen identiteit van de Tibetanen uitbant is d.m.v. hersenspoelen en een verbod van alle eigen culturele uitingen. Op elke straathoek een schallende luidspreker met Chinese patriottische muziek, 1000 Chinese muziekgezelschappen over Tibet verspreid die dagelijks in de buitenlucht Chinese cultuur opdringen, hoe gek wil je het hebben?

Dat je voor een kwartier demonstreren 5 jaar gevangenisstraf krijgt en voor het verzamelen van volksliedjes 18 jaar is helemaal van de zotte. Laten we het dan maar niet over de martelingen hebben als je weigert het Chinese volkslied te zingen.

Informatief en goed dat deze documentaire voor dit doel is gemaakt.

Door deze twee onderwerpen te mixen is de docu afwisselend en boeiend.