Miyoko Asagaya Kibun (2009)

Heb weinig geschreeuw gehoord. Wel een film gezien die schitterend begon: anime tekeningen die plaatje voor plaatje langzaam overgaan in echte beelden. Helaas is het midden stuk net iets te fragmentarisch om continue te blijven boeien. Maar mooie momenten kent de film genoeg...

3*

Het zal absoluut niet de eerste film zijn die het leiden van een artiest laat zien, laat staan de laatste. Bovendien zal het niet de eerste biopic zijn waarin een rock en roll mentaliteit tot uitwerking wordt gebracht door onder ander een bizar seksleven expliciet in beeld te brengen. Wat is er dan wel uniek aan Miyoko? Dat moet de afschuwelijke pretentie zijn. Iedere scene die ons meer van het personage laat zien wordt over dramatisch en tot het ongeloofwaardige getoond. Aftakeling kan veel interessanter, dit is ronduit troep. Hele pretentieuze troep.

Beginnend regisseur Yoshifumi Tsubota heeft met deze film heel treffend het tumultueuze, artistieke en (schizofrene) leven van Abe Shinichi geschetst.

Als mangatekenaar in spe komt Abe erachter dat hij eigenlijk niet zoveel fantasie heeft en ook niet zo goed kan tekenen. Hij besluit daarom om zijn eigen leven centraal te stellen in zijn strips, een leven dat eigenlijk enkel bestaat uit zijn toekomstloze relatie met Miyoko. Miyoko moet de drinkende en ontrouwe Abe, die haar enkel door de lens van zijn camera bekijkt, zien te verdragen.

De kritiek hierboven snap ik niet echt. Hem me er geen moment mee verveeld en als pretentieus kan ik dit eerste werk van Tsubota al helemaal niet bestempelen. Ik vind dit juist een klein, origineel en inventief filmpje dat zeker niet meer poogt te zijn dan het is.

Abe en zijn vrienden ontdekken het surrealisme in een glazen knikker die hen door lichtvervorming en weerspiegeling een andere kijk op de wereld biedt. De regisseur past ditzelfde surrealisme toe om het excentrieke leven van Abe te vertellen. Veel naakt, onmenselijke conversaties en gedrag en kleurrijke, fantasievolle decors in enkele scènes. De fragmentarische opzet past goed bij het willekeurige gedrag van de hoofdpersoon. Humor is er ook genoeg, bijvoorbeeld het ontdekken van het surrealisme in een knikker, Abe die vertelt dat hij zijn vrouw graag ziet plassen (inclusief beelden) en een stripachtige scène aan het eind van de film, waarin een man ten tonele verschijnt met de kreet "here comes the irritating man" en vervolgens irritant begint te doen. Heerlijk absurdistisch en passend bij de film. De sfeer kan echter ook weer net zo makkelijk overslaan naar wrang en ongemakkelijk.

Verder worden de beelden muzikaal goed begeleid. Door middel van dissonerende strijkers, gitaren en pianospel wordt de mentale aftakeling van Abe benadrukt. Zoals de titel al doet vermoeden staat ook Miyoko centraal en dan vooral de manier waarop haar leven beïnvloed en beheerst wordt door Abe. De keuze van Tsubota om pas aan het einde te onthullen dat Abe schizofreen is vond ik een goede. Net als de mensen om hem heen wordt je als kijker ook in het ongewisse gelaten over Abe's gedrag. En dan was ik bijna nog de leuke intro vergeten, waarin stripkaders mooi samensmelten met echte beelden.

Waarschijnlijk is Miyoko geen film die iedereen zal bevallen en hoge ogen zal gooien op festivals. Maar aan de liefhebbers van wat apartere Japanse cinema (waarvan er genoeg te vinden zijn op deze site) is deze zeker aan te raden. Het is te hopen dat Miyoko na de festivalronden niet in de vergetelheid raakt.