Mala Época (1998)

Vierluik van 4 jonge beginnende filmmakers, net afgestudeerd van de filmacademie. Waarbij wel dient te worden aangetekend dat het hier een satire betreft en de 4 delen allen zwart-komisch zijn, de genre aanduiding hier is dus misleidend.

Zoals gezegd speelt het tijdens de verkiezingen in 99 en de 4 segmenten hebben als leitmotiv de wederwaardigheden van een fictieve kandidaat, ene Celestini.

De 4 delen varieren allen op geliefde themata uit de zgn. geeangageerde Argentijns/latijnsamerikaanse auteurscinema, het eerste toont ons een variant op het jongeman uit het plattelandsproletariaat die naar grootstad trekt gegeven, waarbij de protagonist niet geheel toevallig op een jonge De Niro lijkt, zeker alsie achter het stuur zit. Ik weet niet wat voor eisen u aan het leven stelt, maar succesvol zou ik hem iig niet noemen.

In het tweede wel grappige deel worden we getracteerd op de uitbuiting van de arbeidersklasse via een groepje allochtone bouwvakkers, die er een wel degelijk contemplatief werktempo op nahouden. Weinig succes bij de voorbijparaderende chicks hebben ze , tot 1 van hen een keer wordt aangesproken door een grietje en daarvan zo in de war raakt dattie denkt de H. Maagd zelve te hebben gezien...

Het derde confronteert ons met de gegoede burgerij en zit narratief het sterkst in mekaar: het begint met een executie en gaat dan bruusk over naar een knaapje van een jaar of 15 op zoek naar een vriendinnetje, wat die per ongeluk met deze executie te maken heeft wordt pas op het eind duidelijk.

Het vierde deel is het meest expliciet politiek en gaat over Peretti de stuntelige geluidstechnicus die de campagne vooral gebruikt om het lekkere vriendinnetje van een partijbons te kunnen neuken. Deze bons heeft zijn mond vol over solidariteit en gerechtigheid, dus dan weet je al wat voor zwijn het is.

Dat de makers weinig fiducie hebben in de politiek en het establishment moge duidelijk zijn. In de epiloog barst een ontzettende onweersbui los, even later volgde de crisis...