Sûpâ Mario Burazâzu: Pîchi-hime Kyushutsu Dai Sakusen! (1986)

Mario en Luigi als kruideniers

Een week geleden had ik me is gewaagd aan de beruchte Super Mario Bros film uit 1993 en eerlijk gezegd, ik vond die zo slecht nog niet. Bij het opzoeken van de film hier op MovieMeter ontdekte ik echter een tweede Mario film en eentje die zowaar 7 jaar eerder uitkwam. Bij ons nagenoeg onbekend (de film kreeg enkel een VHS-release in Japan en werd verder nergens uitgebracht) maar gelukkig bestaat er nog altijd zoiets als Youtube waar je zelfs kunt kiezen tussen de Engelse dub en de originele Japanse versie. Ik ben voor die laatste versie gegaan.

Geen idee wie die dub eigenlijk heeft gedaan, want naar het schijnt bestaat die officieel gezien niet maar sowieso vind ik het altijd wel leuker om de originele versie te pakken te krijgen. Dat heeft dan wel als effect dat er sommige dingen niet altijd even goed overkomen. In dit soort anime zaken durven ze wel eens volwassen vrouwen de mannelijke personages laten vertolken en voor bijvoorbeeld iemand als King Koopa.. Daar verwacht je toch op zijn minst een ander stemgeluid bij. Bij Super Mario Bros maakte ik me nog de bedenking of je eigenlijk wel een goede film kunt maken indien je dicht bij het bronmateriaal blijft en daar biedt deze The Great Mission to Save Princess Peach het antwoord op. Het begint allemaal nog heel leuk en fantasievol met Mario die volop aan het gamen is wanneer hij wordt aangesproken door Princess Peach maar het wordt op den duur een zo van de pot gerukt en een te hard samenraapsel van verschillende game elementen dat het niet meer boeiend is. Het duurt dan ook nog maar eens een uurtje en eigenlijk is dat al een tikkeltje te lang.

Ook qua animatie niet al te denderend. Ik vraag me dan ook af of dit eigenlijk wel als een volwaardige film gemaakt is of dat het eerder een soort van uitgesponnen reclamefilm is voor Mario Bros producten. Zo wordt er een aantal keer erg duidelijk gehint naar Mario noedels, Mario sprinkles, Mario watweetiknogallemaal. Het zit wel mee in het verhaal verweven (Mario verliest één van zijn power-ups doordat hij besluit om eerst nog eventjes van de Mario sprinkles te eten...) maar het is toch een beetje vreemd. Ook het feit dat de broers hier opeens in een kruidenierszaak werken en dus geen loodgieters zijn maar Luigi loopt ook de gehele film rond in een blauwe met gele overall in plaats van zijn kenmerkende blauw met groene overall. Verder zullen liefhebbers van de games hier wel kunnen genieten van de vele verwijzingen. Dat varieert tot die typische geluidjes of knipogen naar sommige levels maar de broertjes krijgen het ook aan de stok met vleesetende planten en of komen zo'n groene pijp tegen of een vlaggenstok die normaal gezien het einde van een level aanduidt.

Tof om eens gezien te hebben maar meer dan een curiositeit is het niet. Gemaakt in een periode dat Mario misschien wel op het hoogtepunt van zijn populariteit was en dan siert het de makers wel dat ze er zich niet te eenvoudig hebben proberen van af te maken. Het resultaat is echter maar zozo en lijdt vooral onder de van de hak op de tak springende scènes en de makke animatie.

Nipte 3*