Ordinary People (2009)

Ik heb niet vaak een film gezien die zo tot op het bot nihilistisch is als deze.

De stijl van de film is heel sober, eenvoudig, traag en heel beschouwend. We zien een Servische jongen ten tijde van de oorlog in de jaren '90. Zijn regiment krijgt een speciale opdracht , namelijk vijanden executeren. Dzoni verzet zich heel even maar het kleinste beetje groepsdruk is genoeg om zijn tegensputtering te breken en het wordt langzaam maar zeker "gewoon een opdracht".

Zelfs films van pakweg Haneke zijn doorgaans hoopvoller dan deze (al lijkt de film wel een beetje op een vroege Haneke). En ook andere oorlogsfilms (zoals Lebanon die ik hiervoor zag en zelfs Apocalypse Now en Idi I Smotri) bevatten meer hoop dan deze. Niet omdat deze film gruwelijker beelden bevat of explicieter is, want het tegendeel is waar. Maar vanwege het mensbeeld van deze film.

Er zit ergens wel iets van die nihilist in me en ik vind de film erg genoeg, heel geloofwaardig. Volgens het IFFR-krantje is dit gebaseerd op een rechtszaak uit het Joegoslavie tribunaal.

Maakte toch een flinke indruk op me.

4.0*

Overigens wordt dit op IMDB bestempeld als anti-servische propaganda, door mensen die niets van de film hebben begrepen.

Gaat op de lijst!

Het is zo'n film waar veel mensen bij weglopen (of klagen, zuchten, geeuwen etc.) en aan de andere kant zijn er liefhebbers zoals SB. Ik had een ticket maar heb het expres niet gebruikt. Ik was namelijk te vermoed voor een nihilistisch film. Hij is gelukkig aangekocht dus ik zie hem t.z.t. wel.

Psychologisch portret van de oorlog in zijn anonieme gruwel.

Merkwaardige benadering aan de hand van lange, stille scenes die de ondraaglijke spanning en de bedrukkende sfeer sterk accentueren.

Stond op de lijst voor een release in Nederland maar dat is geloof ik niet meer van gekomen. Zonde, want dit is me toch echt wel bijgebleven.