Terra Madre (2009)

Ik gooi het maar meteen in de groep: ik vind die hele slow food beweging decadente humbug. Your slow cinema= my slow death, our slow food= their slow death. Of dacht je dat je 7 miljard man kon voeden met macrobiotische moestuintjes?

Enfin, de bekomernissen van auteur Olmi met moedertje aarde en de daarop zwoegende landman/vrouw zijn gekend, zijn ideologische voorkeuren ook. Dat laatste zien we vooral in de eerste helft, nogal een rommeltje met footage van het slow food congres in Turijn en de daar optredende bonte figuren, gecut naar oa. een Indiase mevrouw die het hobbyboeren ter plaatse wil introduceren geloof ik, en een zaadjesbank- neen, niet waar u aan denkt- op Spitsbergen.

De film draait echter eigenlijk om een merkwaardig figuur die schijnbaar was beschreven in het boek "l'uomo senza desideri" van Roether en Roether. Het betreft hier een of andere dorpsgek in Friuli die kort daarvoor was gestorven en 40 jaar lang een leven had geleid in de wildernis , zonder contact met de buitenwereld. Een soort navolger van de woestijnheilgen dus, maar dan zwakzinnig en analfabeet. Deze figuur was schijnbaar gecrepeerd van de honger en de misère, maar een stel verdorven grootstadsintellectuelen heeft hem helaas ontdekt als ideale maatschappelijke deviant en mogelijk object van revolutionair bewustzijn...waarbij die verdorven grootstadsintellectuelen natuurlijk doen alsof ze die arme gek dolgraag zouden navolgen, maar daar in feite geen seconde over nadenken en vrolijk doorgaan met een vervuilend leven in de verdorven grootstad te leiden.. maar dat is om het Systeem van binnen uit te hollen, snap je.

De film besluit dan met een lange, zwijgende, contemplatieve en hypnotiserende wezensschauw van het leven des eerlijken landmans, de seizoenen, de bloemetjes, de bijtjes( letterlijk)enz. enz. Deze door Olmi jr. digitaal geschoten sequentie zag er misschien fraai uit, maar de achterliggende boodschap maakt het allemaal nogal ranzig.

Om duidelijk te maken dat het hier een beschavingsmanifest moet betreffen worden we getracteerd op de klanken van Bach, om onbedoeld duidelijk te maken dat het geen beschavingsmanifest is besluit de geluidsband met een blèrende Celentano...