Claro (1975)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor een Rocha met hemzelf, " Celine" Berto en Carmelo Bene in drag ?

Interpretatie van bovenstaande laat ik over aan de hier aanwezige Rocha pundits, ik beperk me tot wat ik heb gezien.

In den beginne volgt een handheld camera een hysterische spaced-out Berto die gek doet op het forum romanum en Rocha die toelicht dat ze politiek geengageerd is en op de vlucht voor de pigs, dan krijgen we weinig verrassend van hem te horen- hij spreekt trouwens Italiaans met een dik accent- dat de film in Rome speelt omdat dit de bakermat is van het westerse imperialisme.

Hierna krijgen we een hele serie tableaux te zien vol gekke typisch seventies linksige mensen, onder wie een geblonderde pisnicht die net is uitgeneukt met zijn uit Brazilie gevluchte vriendje, zijn vader die hij allicht wil vermoorden omdat deze een fasjist en neo-kapitalist tegelijk is, zijn pleegmoeder een zgn. orientaalse prinses, een gedeserteerde Vietnam veteraan die rants houdt a la Hopper, een sell-out met een snor die coke dealt en uitleg geeft over de wereldgeschiedenis, Carmelo Bene in drag die deze uitleg voortzet en nog een stoet aan bonte typetjes. Door dat drag gedoe, de tableau opzet en de opera muziek op de achtergrond deed het me denken aan Maria Malibran.

Hierna krijgen we een politiek geengageerd 8mm stuk in docu vorm en worden we verveeld met geleuter over de sellouts van de PCI en het new left waarmee ze in de clinch liggen,zien choreografieen van stakende massa's en begeven ons dan naar de slums van Rome in een neo-realistisch aandoende sequentie waarin Berto wordt overspoeld door lumpenpaupers uit de borgata, dwz: hier komen eerste en derde wereld samen.

Dat is denk ik ook de betekenis van de volgende sequentie waarin Rocha en Berto samen blowen en neuken, wat ze in een paradijselijke toestand brengt van love and happiness, geinspireerd door- blijkbaar- het Ewig Weibliche en de Braziliaanse volkscultuur waarvan we dan uitingen zien en horen, tot en met de slotcredits.