La Naissance du Jour (1980)

In de jaren '60 en begin jaren '70 was Jacques Demy erg productief maar in de periode tussen 1973 en 1982 maakte hij slechts twee films: een Japanse productie en deze televisiefilm La Naissance du Jour, gebaseerd op het gelijknamige autobiografische boek van de Franse schrijfster Colette.

Van alle films van Jacques Demy (en ik heb ze nu allemaal gezien) is deze qua verhaal zondermeer de saaiste. Een groot deel van de film bestaat uit de monologen van overpeinzingen van Colette. Gelukkig weet Demy dit te compenseren door de schitterend gekleurde beelden van in en om het huis. Daardoor blijft je toch geboeid kijken.

De eerste en enige tv-film die Jacques Demy ooit heeft gemaakt. En qua concept dan ook wel zeer geschikt voor het kleinere scherm. Weinig of geen actie, ik zou het zelfs geen praatfilm noemen maar eerder een denkfilm. Bijna drie kwart van de film bestaat uit de innerlijke monoloog van de schrijfster Colette via tekst die ze neerpent. Wel interessant dat het gaat om een autobiografische film. De film is zelfs geschoten in het huis waarin de historische Colette verbleef (in de jaren 1920) in Saint-Tropez. Het is een Demy film dus gelukkig wel aandacht voor kleuren, in de natuur en in het interieur.

Eén van de meest opvallende momenten in de film is de scene waarin 2 mannen met mekaar dansen op café en daar een uitleg aan geven (‘omdat vrouwen niet kunnen dansen’). Mogelijk heeft dat weinig te maken met de memoires van Colette maar gaat het om een insteek van Jacques Demy zelf die volgens berichtgeving biseksueel zou zijn geweest. Meteen ook het enige echte actiemoment in de film. Verder veel gemijmer naast enkele sleuteldialogen binnen de aanwezige driehoeksrelatie van de personages. Een film onder andere over liefde, ouder worden, en wat dat met de liefde doet. Voor liefhebbers van existentiële tussendoortjes dit.