Het Kwade Oog (1937)

De filmproductie stond in de jaren ‘30 in Vlaanderen nog in de kinderschoenen. Henri Storck en Charles Dekeukeleire waren zowat de pioniers met hun docu’s met avant garde touch. En dan had je vanaf 1934 (release van De Witte) nog de opgang van de volkse kluchten gemaakt door Edith Kiel en Jan Vanderheyden. Kiel en Vanderheyden kozen bewust en uitsluitend voor het humoristische genre omdat dat volgens hen het enige leefbare genre in Vlaanderen was. En ze hadden zeker een punt.

Enter Charles Dekeukeleire die met Het Kwade Oog de eerste dramafilm in Vlaanderen realiseert. En meteen betekent het ook het einde van zijn carrière als regisseur van speelfilms aangezien het gigantisch flopt. Jammer eigenlijk want dit is voor mij toch een wonderlijk werkje. Gebaseerd op een toneelstuk van literair icoon Herman Teirlinck - die hier ook instaat voor de dialogen - is het een film met een droomachtige kwaliteit. Een mix van Vlaamse plattelandsfolklore, natuurbeleving, religie en hoogromantiek. De mystiek wordt aangezwengeld door de passende score (uitgevoerd door het Nationaal Orkest van België). In een beeldtaal die doet denken aan Eisenstein - intense close-ups, montage en inzet van allerlei cinematruukjes. En dan is er nog de climax met het haast surrealistische visioen dat ook weer in de avant garde hoek zit.

Qua sfeer sluit het meer aan bij de silent movie dan bij de talkies. Wat ook weer niet verwonderlijk hoeft te zijn omdat Dekeukeleire zijn start heeft gekend in het tijdperk van de stomme film.

Bijzonder filmpje en fijne ontdekking dit.