3 Days of Darkness (2007)

Ontroerend meesterwerk dat de 21e eeuwse cinema naar een hoger plan tilt. Uit Khavn's camera spreekt de melancholie, de terughang naar vroeger en de angst voor het einde ter tijden. Prachtig, subtiel en innemend gefilmd, maar tegelijkertijd met zeer sterk vertegenwoordigde avant-gardistische trekjes. Zo zijn er bijvoorbeeld de openingshots die, afgewisseld door een tranentrekkende gong, niet meer lijken dan een foto, maar waar een diepere betekenis achter verscholen zit. Wanneer je die doorhebt, kom je pas echt achter de ware aard van de film. De kleuren zijn tegenstrijdig en contrasteren, maar weten juist daarom de fantasie van de kijker te prikkelen.

Het blijft echter niet bij de fantastische openingshots. Waar Khavn eerst het leven van drie Filipijnse meisjes toont en de misère die daarmee gepaard gaat, geeft hij de film na een kwartier een veel grimmiger uiterlijk. De misère van de drie meisjes leidt op een zeer subtiele, haast onduidelijke (maar er is meer schijnbaar onduidelijk - slechts en ware intellectueel snapt de poëzie achter Khavn's films) manier tot het moment waarop zij gedrieën in het huis verblijven en de goddelijke storm losbarst. Er is even de verbijstering, maar zoals vaker speelt Khavn op magistrale wijze met het inbeeldingsvermogen van de kijker.

Vanaf hier toont Khavn zich een ware meester van de avant-garde. Rauwe poëzie doorspekt met christelijke moraliteit en spelend met metaforen over wanhoop, liefde en passie. Hij filmt de drie donkere dagen ook daadwerkelijk donker. Men ziet bijna niks. Toch is er tijdens de schaarse lichtbeelden wat op het gezicht van de meisjes te zien dat nog het meest lijkt op angst. Angst voor het einde der tijden. Khavn begint hier echt op stoom te komen. Essentiële levensvragen worden gesteld, over bijvoorbeeld verleiding, maar ook hoogstaand filosofische ethische vraagstukken passseren de revue.

Met een subtiele maar onverwachte plotwending weet Khavn vervolgens de film een geheel andere, maar minstens net zo briljante kant op te sturen. Ondanks de schijnbare regelmaat van de drie opeenvolgende dagen, weet Khavn de onregelmatigheden subtiel te verweven met het einde der tijden. Hij houdt het spannend en de kijker kan niets anders dan de prachtige film uitzitten wachtend op het volgende bewijs van verhaaltechnische genialiteit. De daadwerkelijke apocalyps, waar mensen doodgaan en engelen geboren worden, laat de kijker tot tranen geroerd achter. De doos tissues die ik voor de zekerheid meegenomen had bleek niet voor niets.

Ook erg opvallend is de cameravoering van Khavn. De film is een visueel spektakel. Het donkere is ook echt donker en het licht is ook echt licht. Khavn kiest intrigerende, maar geweldige perspectieven. Nooit, maar dan ook nooit is hij te betrappen op een foutje. Het is hartverwarmend, melancholiek, liefdevol en waar het moet ook kil. Khavn laat ruim baan voor zijn avant-gardistische aspiraties en gaat bij vlagen zelfs non-conformistisch te werk. Een ware lust voor de filmliefhebber.

Khavn toont zich een groot filmer met een hart voor cinema en weet alle verschillende elementen die film zo groot hebben gemaakt (visueel, spanning, emotie, ontroering) op een meesterlijke manier met elkaar te verweven. Een waar meesterwerk.

Hier past werkelijk niets anders dan een omgekeerde 5,0*

?