Le Furet (1950)

Er bestaan er meerdere van : inspecteur Wens verfilmingen...de gekendste is wellicht LAHA21 van Clouzot, een Clouzot die vaker samenwerkte met de schepper van het personage : de fiere Belg Steeman, stadsgenoot van Simenon zelfs en ook scenarist van o.a. het gekende quai des orfèvres, wederom Clouzot dus. Daarmee suggereren wij dat die Wens hier ook de protagonist zou zijn, is echter niet het geval. Vetolkt door de ongekende Pierre Jourdan duikt hij halverwege op geintroduceerd als superster, flirt wat met moordverdachte Delubac, verdwijnt dan vrijwel volledig om op het eind- hoe in godsnaam ? - een casus op the helderen waar hij zich amper mee bezig heeft gehouden, schijnbaar.

Dat dus het zwakste punt van deze verder zeker in de eerste helft wel onderhoudende oldschool mystery whodunnit met een ontknoping die op zijn zachtst uitgedrukt vergezocht mag worden genoemd, zoals het hoort natuurlijk. Oldschool zei ik, nog een beetje in vooroorlogse mystery light sferen en ook sterretjesrevue trekjes, die hier echter gemitigeerd blijven.

Het eerste dik halfuur is het aardigst als we keurig de door le furet voorspelde kills nalopen, enkele van die kills zijn zelfs pre- giallo met een POV black gloved killer die steeds op andere wijze met zijn slachtoffers afrekent, zij het dat net te vroeg wordt gecut steeds. De verdachten zijn opzichtig, dermate zelfs dat ze het nooit gedaan kunnen hebben, zou je zeggen, en het slachtoffer lijken te zijn van een alomtegenwoordige, alwetende spiegepaat die hen tracht te framen...wat de flikken niet verhindert om ze allemaal in de cel te flikkeren.

Die flikken zijn overigens lolbroeken : pas na de vijfde- als ik me goed herinner- door le furet voorspelde moord komen ze op de idee om deze onheilsbode eens op te snorren en zijn waarschuwingen serieus te nemen ! Het is dan ook inspecteur Baumer en niet Wens die het onderzoek leidt met grandioze incompetentie. Uiteindelijk weten ze dan toch le furet te achterhalen. Hij blijkt de gedaante van Larque te hebben aangenomen: een zelfbenoemd eigenaar van het zesde zintuig en astroloog.

Zoals gezegd echter gaan de moordpartijen door terwijl Larquey achter de tralies bivakkeert, bij 1 van hen blijkt Jean Servais betrokken te zijn. De flikken kunnen niets anders dan concluderen dat er meer is tussen hemel en aarde, maar dhr. Wens echter denkt hier anders over...en leidt ons op het eind naar een conclusie die zo voor de hand ligt dat hij niet te raden viel, als u begrijpt wat ik bedoel. Met de nodige plotholes, uiteraard. Maar het hele universum is een plothole van god, had Poe kunnen en moeten schrijven...

Is uit op DVD in FR, maar slechts geschikt voor liefhebbers van ouwerwetse mystery die zichzelf niet te serieus neemt en ook niet serieus genomen moet worden. Tweede helft was ook een stuk minder dan de eerste, in feite duurt de film ook langer dan de hier aangegeven 83, dik 90.

Deze prent werd in deze contreien trouwens uitgebracht onder de titel "de fret " , en moet door veel mensen hier gezien zijn. Weten jullie genoeg om een stem te kunnen plaatsen ?