Rainbow Bridge (1972)

Sex, drugs & een beetje Hendrix

Ik was eigenlijk al vergeten dat ik deze film een dik jaar geleden had gekocht in een Jimi Hendrix box met daarbij de Classic Albums aflevering over Electric Ladyland. Ik was wat aan het kijken in de muziekhoek van mijn collectie en wou eigenlijk een keuze maken tussen mijn twee John Lennon documentaires die ik nog moest zien maar uiteindelijk toch voor deze film gekozen. Tegelijkertijd ook een mooi eerbetoon aan één van de beste gitaristen ter wereld, althans dat dacht ik, want hij zou drie dagen geleden 69 jaar zijn geworden.

Alleen jammer dat dit een ontzettend crappy eerbetoon is geworden. Rainbow Bridge is voornamelijk gemaakt doordat Hendrix zijn manager, Mike Jeffery, zijn tanden in het project had gezet. Het resultaat is een LSD-achtige openingsscène en gewauwel, een hele hoop gewauwel. Ik heb de lange versie gezien en je zit werkelijk twee uur lang naar een bende stoners te zien die van alles meemaken met Pat Hartley als hoofdpersonage. Misschien als je deze periode effectief hebt meegemaakt, dat het je wel kan boeien maar ik vond er in ieder geval niet veel aan. Ik heb de film gisteravond gezien maar heb nu al de grootste moeite van de wereld om iets te herinneren. Het wordt dan ook pas interessant wanneer Hendrix naar het einde van de film opdaagt maar tegen dan is het kwaad al lang geschied. Het is natuurlijk de ultieme marketing truc om een bekend persoon in koeien van letters op de hoes te zetten. Ik liet me al vangen met Nashville Skyline met Johnny Cash maar Rainbow Bridge is hier nog net iets erger in. Hendrix pronkt op de cover en heel de DVD hoes staat vol met foto's van hem die genomen zijn tijdens het concert.

En tot mijn grote spijt heb ik Hendrix ook al beter live gezien. Pas op, het blijft een geweldige artiest die een unieke sound had maar dit komt allemaal nogal inspiratieloos over. Nu ben ik sowieso al niet zo'n enorme fan van de live Hendrix. Band of Gypsys is een heerlijke plaat maar naar mijn inziens is het live werk teveel uitgesponnen in tegenstelling tot zijn studiowerk. Het is dan ook van die Hendrix dat ik een enorme fan ben en dit heeft als resultaat dat ik een aantal nummers niet kende die hij hier speelt. Is het hier aan te wijten dat hij futloos aanvoelt of was het omdat hij een paar maanden later het leven zou laten op 27-jarige leeftijd. Geen idee maar het zorgde wel voor een kleine teleurstelling. Neen, dan zijn er sowieso betere opnames te vinden van Hendrix. Ontzettend weinig volk trouwens want het hele concert was gratis doordat Jeffery de hele film financierde en ervoor zorgde dat Hendrix als een mooie promotiestunt voor niets zou optreden.

Leuk om de Experience live te zien, hoewel het hier met Billy Cox was in plaats van Mitch Mitchell, maar over het algemeen had dit beter kunnen (en mogen) zijn. Het concert is het hoogtepunt, de rest is oeverloos gelul van een bende stoners. Pat Hartley heeft hier niets te zoeken en dat geldt voor praktisch iedereen die in de film komt opdraven.

2*