Nuit d'Or (1976)

Er bestaan er niet zoveel van : films waarin Kinski in het Frans babbelt...hij kende schijnbaar niet echt Frans en praat allicht met allo allo accent, wat dan verklaard wordt door hem hier een Duitse moeder mee te geven, de seniele Flickenschildt. Minder uitzonderlijk is dat Kinski wederom een getormenteerde ziel vertolkt, ten prooi aan aanvallen van razernij. Begint hij ook mee tijdens de intro in de eponieme gokhal, met een op de achtergrond grijnzende Ronet.

Wat volgt is een tamelijk bizar anti- verhaal over een wraakmissie die al snel wordt gelaten voor wat hij is in feite, en de precieze achtergrond ervan komen wij nooit te weten, althans niet objectief. De aanstaande slachtoffers zijn meest goede gekenden : Vanel als papa van Kinski, Bideau als zijn broer, Dubois als zijn grote liefde die het nu met Bideau doet, Blier de flic en reeds gememoreerde Ronet. Voornaamste slachtoffer lijkt echter Catherine te worden, dochtertje van Kinski en Dubois. We weten immers dat Kinski/ Michel volkomen gestoord is, en ooit veroordeeld voor kindermoord...waarna Blier een dubieuze rol zou hebben gespeeld bij zijn miraculeuze ontsnapping, om eigen redenen. De jaren tussen herrijzenis en wraak zou Kinski in Afrika hebben doorgebracht als lid van een geflipte apocalyptische sekte. Deze renegaat heeft als hulpje ook een hysterisch vrouwmens meegenomen, Duperey.

Zo geformuleerd lijkt het alsof we hier met op zijn minst een narratieve film te maken hebben, is niet echt het geval. Het is meer een van die typisch Franse, dus pretentieuze stijloefeningen waarin men vanuit een superieure houding meta- spelletjes meent te moeten spelen met pulp fictie, i.c. de cliché's van de gotische genrecinema ( de phantom...wordt ook uitdrukkelijk genoemd ), en natuurlijk de grand guignol. Niet dat de film ironisch zou zijn : op het eerste gezicht althans is dit bloedserieus. Ik zou er het label semi- auteursfilm/ neo noir/ expressionisme/ gothic/ psychohorror/ pastiche op plakken. Zou leuk kunnen zijn, is op zich ook wel aardig bedacht allemaal maar helaas was Moati een onervaren regisseur die zijn hand hier wat overspeelt en daarna ook niet veel verder kwam dan tv- werk, ook deze met duidelijk bescheiden middelen gemaakte film maakt een wat staged tv- film indruk, ondanks de inhoud. Niet dat we hier gore of sleaze te zien krijgen.

Opmerkelijkste aan deze film die om sfeer draait meer dan een verhaal is de fotografie in volstrekt onnatuurlijk ogende kleuren, washed out idd. en erg eind jaren zeventig, zodat dit werk toch nog oogt als iets meer dan het is.

Sfeer die ook wordt versterkt door de eerie score van Jansen.

Vooral voer voor genrecinema buffs en Kinski completisten, kan worden gedownload met fansubs. Een officiële release met onderschriften is er bij mijn weten niet.