Le Saint Prend l'Affût (1966)

Tweede en naar ik meen laatste Charteris verfilming van Franse bodem, het verhaal gaat dat de auteur zo ontstemd was over het resultaat dattie zwoor nooit meer Fransozen een van zijn werken te laten verfilmen. Hij was niet de enige ontevredene, algemeen wordt dit werk als een sof beschouwd. Zijn treurige roem danktie waarschijnlijk vooral aan het feit dat Marais stuntman Delamare tijdens de opnames in het harnas stierf.

Een van de vele actiekomedies waarin Marais toendertijd opdraafde, ook niet de enige van C-J, hier dus als Simon T. Waar die schat vandaan komt weet ik niet, ik heb hem niet gezien iig. In feite blijkt het zich te handelen om de wederwaardigheden van ene Oscar Chartier( Virlojeux ) die een in kilt geklede Marais opzoekt in zijn Schotse kasteel, hij smeekt zijn buddy om hem uit de penarie te helpen. Die bestaat eruit dat hij een smerig dubbelspelletje speelde met de Amerikaanse en Duitse geheime diensten, die hij geld aftroggelde met de verkoop van zgn. zeer belangrijke geheime documenten, die in feite fake waren.

Die inlichtingendiensten- onder de Duitsers treffen we behalve de onvermijdelijke Koldehoff in een cameo met snorretje ook Yanne aan- zitten nu achter hem aan, het geld en zijn dochter, voor wie hij het allemaal gedaan zou hebben zodat er geld was voor een goede school.

Dat is bij mijn weten het uitgangspunt van de intrige die zich in deze co-productie en zonder verdere goede redenen voor een groot deel in IT afspeelt, zodat ook de mafia mee mag doen, het broertje van Claudia in ISI, en niemand minder dan Raffaella Carra, hier even-olalala- in nachtgewaad te zien.

De film mag dan uit 66 komen, behalve de op-art tijdens de tortuursequentie had het echter net zo goed een cinema papa film uit 56, 46 of 36 kunnen zijn. Van ironie is niets te bespeuren, van stijl al evenmin. Het is een pure flauwe klucht, die ondanks een grote hoeveelheid aan zgn. avonturen totaal tempo mist en random gemonteerd lijkt te zijn.

Ook de score wist geen sixties feel op te roepen.

Sommigen hebben als extra kritiekpunt dat Marais absurd ongeloofwaardig is in zijn rol, maar dat is denk ik wel de bedoeling. Hahn heeft verder weinig te doen dan lomp kijken.