Men's Group (2008)

Sterkste film die ik tot dusverre zag op het IFFR. Alle acteurs werden los van elkaar getraind in hun rol en werden daarna bij elkaar gezet in een praatgroep, waar ze 14 dagen achter elkaar doorfilmde. Ze wisten niks van elkaar, mochten niet met elkaar praten behalve in hun rol bij de opnames. Zo werden lange stukken aan rits door gefilmd, met af en toe een rustpauze waarin de regisseur een bepaalde acteurs fluisterend een aanwijzing gaf. En het voelde voor ieder van aan als iets echts, vandaar dat de emoties van het doek afspetteren. Prachtig, rauw drama met fantastische acteurs.

Hey Neo zaten we waarschijnlijk in zelfde zaal. Was echt een prachtig verhaal van de regisseur en het resultaat wijst ook wel uit dat deze tactiek een juiste was. Zeker het verhaal over de scene waarbij de regisseur zelf de impact op de acteur had onderschat zorgde bij mij even voor rillingen. Bovenop dit schitterende uitganspunt dan ook nog eens bijzonder sterk acteerwerk. Tot slot vind ik het nog mooi dat de film niet alleen oplossingen biedt maar ook bepaalde vragen open houdt. Waarom dan toch maar tussen de drie half en vier? Minpuntje vond ik dat sommige stukken iets te langdradig waren waardoor de impact in het verloop van sommige scenes verloren ging.

De film draaide meerdere malen, maar ik sluit het niet uit

Na troep als Help me Eros en Life Track had ik eigenlijk het vertrouwen dat er nog een échte topper op het IFFR zou draaien een beetje laten varen, maar dit is het absolute meesterwerk. Neo heeft boven mij alles al gezegd verder. Voor het eerst sinds tijden dat een film me diep ontroerd heeft. 4,5*

De regisseurs en cameramensen hadden hetzelfde zei de regisseur na afloop van de film.

Heb nog een handtekening gescoord van de producer. Nogmaals: wat een meesterwerk!

Zo jammer dat de film zelfs nog niet in Australie te krijgen is...toch maar eens kijken of ik de productiemaatschappij een mailtje kan sturen. Deze wil ik echt heel, heel erg graag hebben.

Gemengde gevoelens, ik kon niet helemaal meegaan in de geloofwaardigheid van deze praatsessies aangezien het allen toch acteurs bleken te zijn en ik vond het camerawerk toch wel heel slecht eigenlijk, in de zin dat het allemaal kleurloos, grauw, onscherp en weinig inspirerend oogde.

Neemt niet weg dat er een paar emotionele scenes best wel overkwamen, zoals:

Het moment dat Freddy moeilijk over zijn gemoedstoestand kon praten en een knuffelbeer had meegenomen als aanspreekpunt, aangezien het water hem toch wel naar de lippen steeg was prachtig in beeld gebracht.

Verder ook wel een geinig concept waarbij de mannen eens in de praatstoel zitten. Geinig om die mix tussen binnenvetters danwel goedgebekte, maar alles over het hoofd zienende, ''hun huidige toestand ontkennende'' mensen te aanschouwen. 2,5*

Waar heb jij deze gezien?

In een bioscoop in Nelson ( Nieuw - Zeeland )

Maar is inmiddels ook gewoon op dvd uitgebracht in Australie.

En besteld!