Tsumetai Chi (1997)

Inmiddels is mij bekend wat partner-in-cime Aoyama allemaal voor sferen uit de hoed kan toveren. Ook dit is weer een typisch werkje met zijn signatuur. Switchend tussen sfeer, tempo, genre door middel van narratie, montage en muziek etc. Minder sterk (of noem het minder verrassend dan de vorige dfie ik de afgelopen maand zag, zoals Wild Life, Forest of EM)

Jammer dat de film met name in het begin er niet (lees: goedkoop) uitziet. Ishibashi Ryo is zoals altijd erg fijn en ook de bijrollen zijn ijselijk in velerlei opzicht.

Atlijd een beetje eng dit soort films.

Film over een "gestoord koppel" die beweren dat liefde enkel te bewijzen valt door voor/met elkaar te sterven.

Maar dan op z'n Japans, gespeend van emotie en gebracht met ijslijke precisie en koelheid. Dode personages zwalpen over het scherm, beredeneren met afstandelijke logica en bereiken aparte conclusies.

Had Aoyama zo sec nog niet gezien, bewijst wel maar weer eens hoe veelzijdig hij is. Jammer alleen dat het visueel helemaal niks is. De klankband kon mij nog wel bekoren. Veel omgevingsgeluiden die samen met statisch camerawerk en traag tempo zorgen voor een semi-trance. Maar de kleurloze omgevingen en povere shots zorgen toch voor een kleine domper.

Ishibashi wel weer goed, kan toch ook aardig wat rollen aan. Rest van de cast wel aardig maar veelal onzichtbaar.

Je moet er een beetje van houden, dit soort nihilistische en fatalistische cinema. Vind het zo vervreemdend dat het wel interessant wordt, al blijft het uiteraard een enorme ver-van-m'n-bed show.

3.5*

Misschien niet de plek om dit te bespreken, Onderhond, maar het valt me op dat jij bij de niche-films (vaak van Aziatische regisseurs waarvan je al veel werk hebt gezien) recensies plaatst die stilistisch gezien vaak heel anders zijn dan die je bij de mainstream plaatst.

Puur toeval?

Geen idee.In welk opzicht vind je ze verschillen dan?

De eerste van een aantal oudere Aoyama's die ik de komende tijd ga zien. Zonder al te veel verwachtingen (hoewel mijn nummer één nog altijd en film van hem is) gekeken.

Meer interessant dan echt heel goed. Een soort thriller met een filosofisch randje. Duister vooral een beetje wezenloos en levenloos. Ben het helaas ook met mijn twee voorgangers eens dat het visueel niet al te veel voorstelt. Genoeg interessante punten in te ontdekken maar nogal onevenwichtig.

3.0*