Nankyoku Monogatari (1983)

Fascinerende film over een team die door het noodweer in Antarctica noodgedwongen hun sledehonden moeten achterlaten. Enerzijds volgt de film de wetenschappers, die bezorgd zijn over het lot van de dieren, en er flink wat gewetensproblemen mee hebben.
Anderzijds volgt de film ook de honden zelf, die bevrijd van hun kettingen, zo goed mogelijk proberen te overleven door in groep te blijven. Dat lukt niet altijd gezien de omgeving heel hard is, de honden laten het leven in die barre omstandigheden dus komt er ook wel een traan bij te pas .

Er ontstond door het realisme van de film heel wat controverse rond de dieren. Waren ze gemarteld? Zijn er doodgegaan tijdens het filmen? De regisseur ontkende de aantijgingen. De film was gewoon knap gemonteerd. De beelden van het zuidpoolgebied horen bij de mooiste die ik in een film gezien heb (hoewel het uiterste noorden van Japan de filmlocatie blijkt te zijn) en houden de magie van dit eeuwig stille en eeuwig witte gebied vast. Eén van de mooiste scènes is die met die aurora's. De scènes met die honden zijn verbluffend van realisme.

Verder is er ook nog de muziek van Vangelis, die met zijn zweverige synth melodieën een mystieke kracht toevoegt aan Antarctica. Dit is een prachtige film, die de hechte band tussen mens en dier herbekijkt in een magnetisch zuidpoolsprookje. Een absolute must-see !

Na Eight Below wilde ik het "origineel" graag zien. Maar er zijn teveel honden; waar in Eight Below je de honden "leert kennen" zijn er hier zoveel schattig fluff ballen dat je ze maar moeilijk uit elkaar kunt houden.
Ook de houding van de wetenschappers stoort mij einigzins; ze voelen zich beide schuldig maar zetten niet alles op alles om zo snel mogelijk terug te keren naar de basis.
Je kunt natuurlijk ook verwachten dat lang niet alle honden het zullen overleven; maar de manier waarop sommige honden hun einde vinden is...tja...soms wel erg hard. Dat is de natuur kun je dan zeggen, maar ik vond het met name de honden die verdronken erg vervelend om te zien. . Het "acteerwerk" van de honden is goed gedaan, vraag me af hoe ze alles gefilmd hebben.
De soundtrack is inderdaad erg goed, maar kan helaas niet wegnemen dat ik de film niet nogmaals wil zien. Mijn eindoordeel: een mooie maar soms ook erg nare film. Geef mij de Disney versie maar

Antarctica, wat een fantastische film zeg. Te bedenken dat het verhaal ook werkelijk is gebeurd maakt het allemaal nog erger en ontroerender. De acteurs doen het prima, maar het zijn vooral de honden waar je echt een soort van band mee opbouwt gedurende de film. Die scenes dat de mensen de honden moeten achterlaten en later terug willen keren maar dat niet mogen zijn al verscheurend, maar dat is maar net het begin. De film vervolgt daarna grotendeels met hoe de honden proberen te overleven, en iedere keer als er weer eentje sterft doet dat echt iets met je. Wonderbaarlijk genoeg overleven er 2 honden en die eindscene waarbij de Japanse heren en 2 honden elkaar weer zien is één van de meest prachtige, meeslepende, ontroerende scenes aller tijden. Heb de film een paar weken terug gezien en nu ik weer aan die scene terugdenk word ik al weer sentimenteel. Prachtige weergave over hoe ongelooflijk sterk de band tussen mens en dier kan zijn. Een mooie soundtrack geeft het allemaal nog een sterker effect. Ik ben, denk ik, nog nooit zo emotioneel geraakt geweest door een film als bij deze zeg, wauw.

Bewonderenswaardige film. Schitterende natuurbeelden en onvergetelijke scenes met de honden.

Boeit van het begin tot het einde en de mooie muziek er bovenop maakt de film tot een enige belevenis.

Ontroerende slotscene. Prachtig. (Met dank aan Baggerman die de film recentelijk in een contest stak).