Un Ami Viendra Ce Soir (1946)

Ze bestaan dus ook : Franse wo2 films van vlak na die oorlog waarin Howard Vernon geen Duitser speelt...al is dat niet meer dan een curieuze wetenswaardigheid, en hijzelf speelt hier een bijrol.

Wat vreemde film die waarschijnlijk iets te vroeg kwam, met LBDR van Clement de enige maquisfilm die practisch meteen na de bevrijding werd gemaakt voor er tijd was voor zelfreflectie. Bovendien geregisseerd door Bernard, die tijdens de oorlog noodgedwongen werkloos zat ondergedoken en zijn hoogtijdagen reeds achter zich had. Je moet zeggen dat hij hier iets te nadrukkelijk regisseert, als u begrijpt wat ik bedoel.

Ook de cast houdt zich niet in, wat geen verwondering mag wekken aangezien de setting een dolhuis blijkt te zijn, en voor toneelspelers is dit altijd een mooie gelegenheid om ongestraft en uitbundig te schmieren, die grijpen ze dan ook. Uitzondering is allicht Simon, die hier een soort proto- hippe speelt, zelfbenoemde president van een fictieve republiek waar de liefde regeert. Hij is ongeneselijk ziek, want hij gelooft niet in het bestaan van het Kwaad, zo vertelt de chef arts tegen de binnenvallende moffen. Ook die leggen het er lekker dik bovenop : ze praten niet, maar schreeuwen, blaffen en brullen permanent in een staat van hysterie. Morele ambiguiteit hoeft u hier niet te verwachten.

Het verhaal is simpel : de maquis bereidt in het berglandschap van de Dauphiné een verzetsactie voor i.s.m. de Britten, de codenaam via radio Londres : un ami viendra ce soir. Deze actie zal moeten worden geleid door de legendarische maquiscommandant Gerard. Maar wie is die Gerard en waar zittie ? Dat willen de moffen uitvogelen, en ze vermoeden dattie in het dolhuis incognito verblijft. Kandidaten genoeg : Simon dus, of de doofstomme Vernon, of Gelin de schilder, of exhibitionist Fabre wellicht. Of misschien is het een chick, wie weet Solognes als de blonde Helene die uit liefdessmart dol is geworden, of haar prille nieuwe liefde de rode kruisarts. Maar er is ook een spion die rondwaart, en wie weet is dat wel de zgn. inspecteur Salou die erg nieuwsgierig is.

Het betreft hier een verfilming van een toneelstuk, en dat is helaas zeker in het tweede deel duidelijk te merken waarin het meer een Agatha Christie style mystery wordt omtrent de vraag naar de identiteit van maquis en spion, gelardeerd ook nog eens met de verplichte hierboven aangeduide romance. Raakte mijn aandacht kwijt, duurt uiteindelijk te lang met overvloedige retoriek en zoals ik zei wat opdringerige regie van Bernard.

Echt slecht is het niet, maar had een paar jaar later op een wat evenwichtiger wijze verfilmd iets veel beters kunnen opleveren. Naar verluidt overigens wel de eerste film uit FR waarin de holocaust wordt gememoreerd.

Is uit op DVD zonder onderschriften.