Zinda Laash (1967)

4 juni 00:20 - 02:05

ARTE

Dit is beslist de vreemdste Dracula verfilming die mij ooit onder ogen is gekomen.

De hoofdpersoon is niet graaf Dracula, maar ene professor Tabani.

Die verandert na een Jekyll & Hyde achtig experiment in een vampier.

Er is voor het verhaal te leen gegaan bij de Hammer film 'Horror of Dracula', en de roman van Bram Stoker.

Enkele scènes zijn regelrecht van de Hammer versie gekopiëerd zelfs.

Acteur Rehan (Tabani) immiteert Christopher Lee, maar door overacting pakt dat lachwekkend uit.

Hij is overigens niet de enige die zich aan over-acting schuldig maakt, want dat doet de volledige cast verder ook.

Een autorijdende Dracula ziet er ook niet echt cool uit.

Aan vrouwelijk schoon ook destijds al geen gebrek in Pakistaanse films.

De vampier komt dus wel aan zijn trekken.

Maar het is weer lachen geblazen wanneer, naar goed Pakistaans gebruik, te pas en te onpas zang en dansscènes opduiken in de film.

De muziek die daarbij gebruikt werd varieert van traditioneel tot westerse jazz.

Een van de actrices danst zelfs een, ongetwijfeld als hevig erotisch bedoelde, versie van The Twist.

Dat is pas lachen.

Er is ook muziek uit de Dracula films van Hammer gepikt.

Alleen geen hulp van religieuze voorwerpen, zoals het kruis en wijwater natuurlijk.

In deze versie is het Allah die om hulp gevraagd wordt.

De film is in zwart-wit, en ziet er uit als een productie uit de jaren veertig of begin jaren vijftig.

Het acteerwerk, met overdreven mimiek, lijkt soms eerder uit de periode van de stomme film te stammen.

Ik mag wel concluderen dat het een 'bijzondere' kijk-ervaring was.

Er bestaat zelfs een re-make, uit India (1986)

Die zou ik toch best ook eens willen zien.

Lachen is gezond.

Dit mag toch best een miskleun van jewelste genoemd worden. Ik hoopte op een mix van bollywood en horror, maar kreeg een spookverhaaltje voor simpele zielen. De meeste dingen waren zo flauw en voorspelbaar, dat het nauwelijks genietbaar was. Andere scenes zijn interessant, omdat ze compleet bizar zijn. Een goed voorbeeld is het moment waarin een familie bijna begripvol luistert naar iemand die aangeeft hun dochter vermoordt te hebben. Of wat te denken van het eindgevecht, waarbij een van de twee steeds zijn armen theatraal de lucht in werpt als hij geslagen wordt. Mocht dat je niet overtuigen, dan wijs ik je wel op een reeks compleet onlogische onderbrekingen waarbij volledig vanuit het niets overgeschakeld wordt naar een cafeetje met een danseres of een veld met dames die een liedje zingen. Pakistani worden terecht niet geroemd vanwege hun muziek.

Eng is de film volstrekt niet. Dat had ik eigenlijk ook niet verwacht, maar het is wel een kwalijke zaak dat hier gewoon bijzonder weinig aan te beleven valt. Bijna iedereen die de kelders binnengaat, eindigt als vampier. Spanning is er niet, verrassingen zijn er niet. Enkel een aantal bizarre dingen. Als ik nog even het doosje mag citeren: “Dracula in Pakistan werd als zodanig schokkend ervaren dat een bioscoopbezoekster ter plekke een hartaanval kreeg”. Ik geloof er niets van. Hiermee laat je zelfs geen kind schrikken. Prima slaapmiddel. Grappig trouwens wel dat ze een acteur hebben genomen die nog behoorlijk veel op Christopher Lee lijkt.