Sandong Muljangsu (1982)

Ho's masterpiece.

De verschrikkelijke regisseur levert hier zowaar een aardig schouwspel, waarbij de vechtkunst eindelijk eens ten positieve opvalt. Ook Bolo zien we heel even voorbijkomen. Althans hij zou het zomaar kunnen zijn, al zou ik er geen geld op durven zetten. Uncredited uiteraard, want mocht het hier de echte vechtmachine betreffen, weet ook hij van de reputatie van de regisseur met de vele aliassen. Zoiets wil je nu eenmaal niet zo graag op je CV.

Films van Ho-ho zijn als een Jerry Springer Show. Je kijkt er naar om te beseffen dat het helemaal nog niet zo slecht met je gaat. De troep die zich op het beeldscherm afspeelt is immers vele malen erger dan dat de geestestoestand zelf moet doorstaan. Zo hoef je als cinefiel helemaal geen rustperiodes in te lasten om een frisse kijk op de wereld der cinematografie te houden. Je zet gewoon een Ho-tje op.

Dus niet in dit geval, want het zou wel eens de man zijn beste werk kunnen zijn. Een komische Kungfu-flick met enigszins normaal verloop en bovenal een plot waar nog een touw aan vast valt te knopen.

Goed wordt het uiteraard nergens, want die kwalificatie valt nu eenmaal niet te verenigen met het werk van de maniakale regisseur, die het begrip 'copy-paste' een nieuwe impuls heeft gegeven.

Lekker gek is ook hier de soundtrack. Westernriedeltjes en klassiek zijn ditmaal een aardige keus gebleken, al zijn de idiote synthesizerdeuntjes nooit ver weg. Ook de dubs, inclusief veel gehijg en gesteun, doen het deze keer best leuk. Iets wat niet gezegd kan worden van Ho's vaste en bijziende cameraman. Het blijft zoeken naast de beeldbuis bij tijd en wijle.

Zoals gezegd, geen heel gekke productie. Martial arts-coördinator 'Eagle' kent zijn pappenheimers en de grapjes zijn voldoende voor een glimlach. De regisseur gebruikt hier niet voor niets zijn eigen naam.

Twee sterren. En dat is voor een Ho-tje zeer uitzonderlijk!

Geen ninja's

Ik denk dat ik eens gewoon toevallig op de filmpagina van Godfrey Ho ben gekomen en me verbaasde over hoeveel films de man eigenlijk heeft gemaakt in zijn leven. Hij heeft tussen 1973 en 2000 ongeveer een 130 (!) films gemaakt en het merendeel daarvan zijn gevuld met ninja's. Ik wou al langer eens iets van hem gaan zien en was dan ook verheugd dat het 13e deel in de Kung Fu Classic reeks deze Incredible Shaolin Thunderkick was. Het heeft even geduurd vooraleer ik er aan startte maar daarnet toch eens opgezet.

Op zich wel een beetje teleurgesteld dat dit blijkbaar een film is zonder ninja's maar ik had er sowieso in de eerste plaats toch echt wel wat meer van verwacht. Ho, de man met de vele aliassen, doet eigenlijk niet meer dan werkelijk elke andere standaard kung fu flick te kopiëren. Er zit werkelijk geen greintje originaliteit in dit, toegegeven voor het overige al niet zo'n baanbrekende, genre. Hoewel, dat is misschien niet helemaal waar aangezien ik de scène waar het hoofdpersonage wordt gereduceerd tot een eunuch nog niet eerder heb gezien. Soit, verwacht je dus vooral aan de vertrouwde sul die aan de hand van een paar trainingssessies aan het einde opeens de grote kung fu meester wordt. Ondertussen komen we nog te weten dat zijn vader vermoord is door de medestudent van zijn meester (die natuurlijk familie is van de slechterik) en krijg je een drunken master scène met... water.

De Kung Fu Classic reeks is moeilijk het neusje van de zalm te noemen qua DVD-releases. Er heeft iemand met een goedkoop programma een menu gemaakt, de subtitles zijn door iemand vertaald die geen Engels spreekt (Food is namelijk niet hetzelfde als Foot) en de kwaliteit van de DVD laat ook wel wat te wensen over. Toch blijft dit nog steeds een zekere charme behouden en de actiescènes op zich zien er best nog wel ok uit. Ook hier niets vernieuwend te zien. Sowieso een vreemde mix met de soundtrack, vraag me af of Ho die zelf heeft gekozen. Qua cast in ieder geval het gebruikelijke niveau dat je bij dit soort films kan verwachten.

Bwah, er zijn echt wel betere films in de reeks te vinden. Ik had hier moeite mee om wakker te blijven, wat vreemd is op een doodgewone namiddag, en het is eigenlijk pas het laatste halfuur ofzo dat me echt kon bekoren. Vanaf dan schiet de film qua actie naar een hoger niveau (na uiteraard eerst genezen te worden van het gebrek aan een penis door acupunctuur) en is het wel tof om te zien.

1.5*