Parasol (2015)

Onbegrijpelijk om dit als een komedie te bestempelen. Tenzij je van totale mistroostigheid de humor ervan in kan zien.

Verder wel verzorgde beelden en acceptabele acteerprestaties. Duw en trek werk.

2.5*

Inderdaad geen komedie, eerder een komisch drama. Er zit een lichte komische noot in maar ik heb er niet om kunnen lachen. Het zijn 3 verschillende verhalen in 3 verschillende talen. We volgen een oude vrouw die naar Mallorca is gekomen om een internetliefde op te zoeken, een jonge nerd die er met zijn ouders op vakantie is en een alleenstaande vader die touristen rondrijdt in een treintje. Je hoopt steeds dat er iets gaat gebeuren maar alle drie de verhalen zitten op een doodlopend spoor. Realistisch? Misschien, maar ik vond er niet veel aan. Mistroostig, zoals vranque al zei, is het juiste woord om deze film te omschrijven. Zonde van je tijd.

Liefhebbers van film, vergeet niet dat er naast de allergrootste "Hollywoodreleases" nog tig van "andere" kwaliteitsfilms en klassiekers zijn, die te goed zijn om in de anonimiteit te verdwijnen.

Recensie:

Valéry Rosier is een oude festivalbekende en bewees al dat hij een kei was in het liefdevol portretteren van de kleinheid van het bestaan. Hoe de mens vastberaden de leegheid en banaliteit van zijn leven probeert te ontwijken en op te vullen. Ook in Parasol biedt hij een zachtaardige, tragikomische kijk op de 3 personages die de confrontatie met hun eenzaamheid op geheel eigen wijze inkleuren. Rosiers vertelkunst in Parasol wordt soms vergeleken met Ulrich Seidl (Paradise:Love), al heeft Rosier een veel mildere blik op de kleinheid van de mens.

Valéry Rosier heeft met Parasol op eigenzinnige, stijlvolle wijze en met humor een vakantiecenter en haar bezoekers door de mangel gehaald. Ga dit zien, je zal de film te kort vinden. Topper!

Verhaal:

Het einde van de zomer, een eiland aan de Mediterraanse kust. Drie eenzaten zijn er op vakantie. De 73-jarige Annie vindt dat ze recht heeft op geluk. Ze ontvlucht de groep 60-plussers waarmee ze op reis is en zoekt haar heil op het internet. Een vader hoopt dat zijn weekenje weg met zijn dochter hen dichter bij elkaar zal brengen en doet er alles aan om in haar ogen te schitteren. Alfie tenslotte probeert iedereen én zichzelf te overuigen dat hij de vakantie van zijn leven aan het beleven is.

Niet iedereen beleeft in Mallorca een bruisende vakantie.

Zeker die drie menskens niet die het verhaal vlotjes volgt en die eenzaamheid, afzondering, mistroostigheid en wat loser zijn gemeen hebben.

Eigenlijk, zonder veel ophef, een meevaller, met de Mallorcasfeer op de achtergrond of soms middenin, maar zeker met plotse, grappige of goed geschetste momenten, zoals de oude dame die eventjes haar eigen tristesse in de ogen van die aap in de zoo terugvindt.

Puik is alleszins de opeenvolging van korte scènes die voor de afwisseling zorgt.

Niet denderend, maar zeker genietbaar als ge even de tijd neemt, én, voor de Waalse cinema viel er nog een Magritte uit de bus voor de cinematografische waarde.