L'Affaire du Courrier de Lyon (1937)

Er bestonden er toen veel van en ze zijn nog steeds populair : films van het wrongfully condemned suspect/ miscarriage of justice type...gekende voorbeelden uit die tijd zijn fury of you only live once, al ging die eerste eerder over mob justice. Dat laatste speelt hier ook nog een rol op de achtergrond.

De boodschap wordt er trouwens zowel aan begin als eind nog eens in geramd op niet te subtiele wijze: we beginnen immers met het gratieverzoek van weduwe Lesurques.

1 van de meerdere samenwerkingen ook op het stoeltje van Lehmann en A-L, die laatste nu natuurlijk veel gekender . Het is trouwens opmerkelijk dat deze zelfde meneer die hier nog huiliehuile boehoe boehoe doet over de doodstraf later lid werd van het FN ! Reeds samenwerkend met zijn latere vaste scenarist Aurenche, maar ook met Jaques Prevert, die ik ervan verdenk het personage van de "blinde "te hebben bedacht, die hier ook het noodlot personifieert. Lijkt iig wel op sommige van zijn andere bedenksels, me dunkt.

Het verhaal is verder gesneden koek, zeker in FR, en werd trouwens al 3 keer eerder- silent- verfilmd, later was er schijnbaar nog o.a. een teeveeserie. En in de negentiende eeuw waren er al tig stukken en romans over geschreven, 1 van die stukken was de inspiratie voor het scenario. We hoeven er dus weinig over te zeggen : brave burgerman- Blanchar als Lesurques- heeft een spitting image- uiteraard wederom Blanchar als Dubosc- die helaas ook een spitsboef is die tijdens het directoire met een paar buddies onder wie Jean Tissier de postkoets naar Lyon overvalt. Helaas was de goede Blanchar in de buurt van de slechte, en door een combi van pech en stommiteiten komt de goede Blanchar onder de - feit van algemene gekendheid- guillotine terecht. Dit ondanks de smeekbeden van mevrouw Lesurques, vertolkt door Dita Parlo ( die jullie ook kennen uit l'atalante...) en tot genoegen van de brave burgers die van de executie een gezellig dagje uit maken. En waarom niet ? "De gerechtigheid triomfeert altijd" zijn de voorlaatste woorden hier, uitgesproken door een flic en uiteraard vol sarcasme van de makers.

Ondanks de medewerking van gekende, gerenommeerde namen vond ik het overall toch een wat gedateerde, te theatrale en overmatig retorische film met een boodschap en inhoud die we genoeg hebben gezien, een boodschap die ook ver voor de visuals komt hier.