Malle Gevallen (1934)

'Zes min' is een nuance die je hier in je waardering niet aan kunt brengen, maar meer dan een heel krappe voldoende geef ik Malle gevallen niet. Dat regisseur Speyer tot 1933 zijn leerschool in Duitsland had is wel duidelijk: deze film doet een nadrukkelijke poging de sfeer te ademen van de luchtige, met liedjes volgepakte producties die daar bijna aan de lopende band werden gemaakt en die ook in ons land buitengewoon succesvol waren.

Luchtig is Malle gevallen zeker. Het acteren is alleszins acceptabel, van de een meer dan van de ander - en om eerlijk te zijn vond ik Johan Kaart, hoe grappig soms ook, met zijn 36 jaar al wel oud genoeg voor deze rol. Voorts had ik dan gelukkig de volumeknop om me langs het tamelijk onverstaanbare operetteachtige gezang der dames te helpen.

Maar het echte probleem met deze productie is het perspectief. Het verhaal is vermakelijk en allicht grappig zolang je meegaat in de studentikoziteit van Bram, Hans en Boy. Bekeken vanuit hun slachtoffers, meneer Smallenbroek en Piet, is er weinig lolligs aan. Het zou een ander verhaal zijn als deze twee zich eerder als irritante kloothommels hadden bewezen die vervolgens door de drie studenten een lesje wordt geleerd. Mensen zien graag boontje om zijn loontje komen. Met de rust zoekende Smallenbroek en de verliefde Piet is echter niks mis, eerder integendeel. Smallenbroek wekte in ieder geval meteen mijn sympathie. Misschien ook door mijn eigen leeftijd kon ik me wel in hem verplaatsen. En dan krijg je zulke bovenburen - lieve help!