Caravan to Vaccares (1974)

Caravan to Vaccares.

In meerdere opzichten is dit een heel bijzondere film.

Ik begin maar even bij de origine van het verhaal - een boek van Alistair MacLean. Toch een beroemd schrijver, al dankte hij dat wellicht meer aan zijn eerdere werk zoals Zr. Ms. Ulysses en De Kanonnen van Navarone. En goedbeschouwd blijft er van dit verhaal ook maar weinig over, en wellicht ook terecht - ik heb het geloof ik wel gelezen, maar dat moet meer dan veertig jaar geleden zijn, en zoveel indruk maakte het kennelijk niet. Die andere titels die ik noem dan weer wel, om het verschil maar aan te geven. Toch, MacLean bedankte voor de eer om bij de openingsvoorstelling te zijn, en dat zegt wellicht nogmaals genoeg.

Dan, de casting van de nog jonge Charlotte Rampling - nouja, het is alweer vijf jaar na haar rol in La Caduta Degli Dei, dus ze moet al wel ergens achter in haar twintigjes geweest zijn. Maar zo komt ze niet over, en toch heeft ze dat mysterieuze aura wat haar zowel tien jaar jonger als dertig jaar ouder laat lijken. Als er al iemand is die datzelfde voor elkaar krijgt, ik heb dat nooit gezien. Niet voor niets dat een David Birney daarvan in de ban raakt, en van The Guardian daar nog een trap bij na krijgt, dat hij er bij loopt als een uil die een onder een ernstige verstopping lijdt.

De locaties dan in dat hoekje van de Provence - wellicht de mooiste plek op de aarde, met aan de ene kant les Alpilles en Saint-Remy-de-Provence, waar Vincent zijn mooiste werken maakte, en aan de andere kant Stes-Maries-de-la-Mer, de gezegende plaats die de drie Maria's kozen om oud te worden. En nou geloof ik eigenlijk nergens in, maar als je daar staat, dan voelt het toch wel echt zo. En wellicht in het verlengde daarvan, het gedoe met de stieren - en ja, dat leeft in die streek tot in de dag van vandaag, al hoeft in tegenstelling tot wat we daar in Nederland van denken de stier daar lang niet altijd zijn eindje bij te vinden, er zijn talloze varianten van het spel. Maar zelfs buiten dat, de gangbare opinie heeft het dat het een laffe en verachtelijke slachting is - en wellicht is daar ook echt iets van waar. Toch, als je zo'n dier van een 7-800 kilo pure agressie ziet en weet dat dat maar een, één, 1, (1) doel heeft - en dat is om jou te vermalen tot gruis dat niet meer terug te vinden is in het zand van de arena. Of als je de rauwe angst voor dat lot ziet in de ogen van zo'n runner die net op tijd over de barriere springt, en dan de stier die daar achteraan komt, achteloos een plank van tweeduims eikenhout in splinters beukt en dat niet eens lijkt te merken.

Maar er is meer. Veel meer. Want dit is de enige echte speelfilm waar de enige, de enige echte, de waarachtige, de man met de zilveren handjes, de ongekroonde koning, de meester van de zigeunergitaar in meespeelt. Manitas de Plata. En niet allen zien we hem spelen, we zien hem ook spelen. In een film. Daar ben ik dus echt even stil van.

Niet dat het verder nou zo'n goede film is. Maar toch. Bijzonder.