Krokodillen in Amsterdam (1990)

Ik ken mensen die beweren dat dit de slechtste film ooit is.

Ik ken mensen die deze film heel aardig vinden, en de onderstaande review is ook positief.

http://www.planetout.com/kiosk/popcornq/db/getfilm.html?231

Historie: Goed ontvangen.

Prijzen: Tweede prijs op het Montreal Festival de films des femmes.

(bron)

Ik geloof dat de film (evenals 'Ornithopter' van Annette Apon) voortkwam uit een workshop van de laatste klas van de toneelschool Amsterdam. Diverse mensen schreven zelf en waren goed met improvisaties en dialogen.

Joan Nederlof en Yolanda Entius en Marcel Musters en anderen zijn later bij elkaar gebleven. En al in deze film zie je iets Hertenkamp-achtigs, af en toe : de serie die later als feuilleton een tv-succes werd.

Echt goed ontvangen werd de film niet - eerder met sympathie.

Ik heb 'm gezien en moest af en toe best glimlachen, maar het is duidelijk een uitprobeerfilm van een paar jongen honden (m/v). Zo'n film vangt altijd nog wel het Gouden Everzwijn in het Zwarte Woud, of zo... Ik bedoel het niet zo cynisch als het klinkt. Dit soort films moet gemaakt worden, en festivals zijn er vaak voor om ze te legitimeren.

Ik zou nauwelijks een Nederlandse film kunnen noemen die niet een prijs gewonnen heeft in Algeciras of Plovdiv.

En zo hoort het ook.

Je hebt soms een ellendig leven als filmkijker, Hugo

Krek wat je zegt, buurman.

Eigenzinnig en sympathiek, laten we het daarop houden. Af en toe best aardig, maar qua spel, plot en visueel is het vrij matig. Desalniettemin pakt het je op enkele momenten wel, in al haar koppigheid.

Tweedehands VHS op de kop getikt?

Nou, die had ik ooit jaren liggen, maar bleek opeens spoorloos verdwenen ... Gelukkig via andere verzamelaars nog een kopie'tje van de Amerikaanse VHS-uitgave op de kop kunnen tikken.

Ah jammer, anders had je even een betere hoes kunnen scannen.

Ja, vond ik ook. Heb me best mee vermaakt. Misschien geen voldoende, maar wel integer gemaakt. Het begin is erg rommelig en fragmentarisch. Duurt lang eer de film een beetje tot rust komt en je meevoert in de gebeurtenisjes. En dan is het ook best grappig. Alleen zat ik voortdurend te denken, wanneer gaan ze nou eindelijk eens een keer met elkaar naar bed. Of ben ik de enige?

Kon deze film zien dankzij het niet aflatende speurwerk van filmvriend Lakte

Annette Apon heeft trouwens een paar fantastisch mooie documentaires gemaakt. Een film maken kan ze wel.