La Boîte aux Rêves (1945)

Het filmdebuut van Gérard Philipe. Wereldberoemd in de vijftiger jaren en een acteur met een sympathieke uitstraling.

Meer info.

Bedankt voor de info . Al ben ik zelf geen Gerard Phillipe fan en staat zijn eeuwige romantische act me tegen. Maar je kunt niet ontkennen dat hij een icoon was uit de Franse cinema van het na oorlogse tijdperk. Die hier idd. debuteerde maar dan met een cameo : tijdens een existentialisme très light party zien we hem even ruziën met Viviane Romance, die hem afwijst want nog niet beroemd. En dat was dat.

Hij niet de enige gekende naam aan het begin van een carrière trouwens , of wat dacht je van een- net als Philippe uncredited- Simone Signoret in haar eerste speaking part, iets uitgebreider dan hij en al een personage, zij het in een uiterst bescheiden bijrol. Achter de camera was ene René Clement aan het werk, laatste film als assistent regie. Bovendien decors van de gekende Wakhevitch en regie Y. Allegret, volgens de credits ook de enige. Werd gemaakt net tijdens de bevrijding en is 1 van die films waarvan het productieproces chaotisch verliep, wie wat heeft geregisseerd weet ik verder niet.

Hoe dan ook, het betreft hier een KOMEDIE en beslist geen drama ( de poster die trouwens leuker is dan de film zegt al genoeg ), een screwball geinspireerde romkom die nota bene werd geschreven door Romance zelf. In haar is geen groot schrijftalent verloren gegaan, dat lijkt me duidelijk. Of wat dacht je van de belachelijke kunstgreep met dat geheugenverlies.

Bovendien blijkt de chemie tussen Romance en haar love interest Villard 0, 0 te zijn, al komt dat ook door het script : 90 minuten zeggen ze geen woord tegen elkaar, en vervolgens verklaren ze elkaar prompt de liefde. Dit na de nodige flauwe twists and turns, die ons- geloof ik- leren dat Romance is ingetrokken bij een stel zeiknichten. Ik bedoel: ze zag er nog goed uit, dus ze kon als meer dan alleen bonne dienen voor de 5 bohémiens ( die ook duidelijk geinspireerd zijn door la bohème van Murger, maar wederom light ) .

Speelt dan ook in Montparnasse vlak voor de existentialistische hype daar losbarstte, met shooting in het authentieke café de flore. Maar daar merken we verder weinig van.

Kortom : wat corny product en de gekenden die eraan meewerkten niet echt waardig, slechts voor de Romancefans en de Philippe of Signoret completisten.

Deze prent werd in onze contreien uitgebracht als "vrouwen streng verboden " en moet hier door velen gezien zijn. Waarom zie ik dan geen stemmen