Je M'appelle Agneta (2026)

Melander is een zeer goede actrice, maar met deze film kon ik echt niets. Vond het bijzonder flauw en irritant om volgen, geen enkele keer ook niet maar een beetje gelachen...

Dit is best wel een originele film over iemand die van Zweden naar Frankrijk gaat om weer te gaan leven want ze is het een beetje zat in Zweden . Wel voorspelbaar maar mooi geschoten in Frankrijk met een vleug drama .

Agneta [Eva Melander] is dol op alles wat Frans is, maar is nog nooit in Frankrijk geweest. Op haar 50e besluit ze de sleur te doorbreken door te reageren op een advertentie voor een au pair in Frankrijk. Ondanks tegenstribbelingen van haar echtgenoot [Jérémie Covillault] accepteert Agneta een aanstelling als verzorger van Einar [Claes Månsson]. Tot haar verbazing blijkt Einar geen kind te zijn, maar een excentrieke, Zweedse man op leeftijd. Begint veelbelovend en Melander is sympathiek, maar haar ontwikkeling van verveelde, onzekere huisvrouw tot levensgenieter slaat te ver door waardoor het laatste kwart niet langer geloofwaardig is.

Over een Zweedse vrouw van middelbare leeftijd die au pair wordt in Frankrijk. Je M’appelle Agneta is een film die gemaakt is om de kijker vrolijk te stemmen. Een lichtvoetige komedie dus. Om de kijker vrolijk te stemmen wordt de Zweedse Agneta in allerlei pijnlijke situaties geplaatst. Als ze in haar nieuwe thuisland opduikt, is ze daar eigenlijk totaal niet op haar plaats. Dat geldt niet alleen voor de kwestie met haar protegé, waarop ze niet is voorbereid. Ook met het land zelf kan ze niet zo goed overweg als ze had gedacht, aangezien haar kennis van de Franse taal nihil is en haar kennis van Frankrijk slechts uit clichés bestaat.

De humoristische bodem is niet heel diepzinnig, is bijzonder voorspelbaar. Af en toe werkt de humor. Meestal is de film echter niet erg grappig. De film wordt leuker als de humor wat wegzakt en de focus op de twee hoofdpersonages komt te liggen te weten Agneta en haar protegé, een oudere dementerende man met de naam Eimar. Want zoals dat in een dergelijke lichtvoetige komedie gebeurt, blijkt Eimar toevalligerwijs ook van Zweedse komaf te zijn. Hoe is het toch mogelijk. En zoals het dergelijke lichtvoetige komedies natuurlijk ook betaamt, verloopt de kennismaking in beginsel wat stroef, maar uiteraard evolueert de stroeve kennismaking in een mooie relatie vol wederzijds begrip en respect. Tja, wat is het leven toch heerlijk simpel in de wereld van Netflix.

Je M’appele Agneta is vooral een feelgood-film over zelfontplooiing. Een film waarin Agneta weer leert om zichzelf te zijn. Om meer te zijn dan de rol die ze als moeder, vrouw of werknemer vervulde. Een rol die geen ruimte liet voor zelfontwikkeling. Verwacht van dat proces trouwens geen hele dramatische dingen. Het stelt allemaal niet veel voor. De film is geen weergave van een diepzinnige emotionele draaikolk van gevoelens. Het moet uiteraard leuk, gezellig en vermakelijk blijven. Met een klein dipje of overwinningsmomentje heb je het wel gehad. Het is de manier om een sympathieke film te maken met als enige aspiratie de kijker een goed gevoel te geven.