Rental Family (2025)

Goeie film over een Amerikaanse acteur in Japan die moeilijk aan de bak komt. Een originele en leuke opzet en ook de setting (Tokyo) is perfect. Een mooie film over menselijke relaties die op sommige momenten iets te geforceerd over komt. Brendan Fraser is goed gecast en stelt allerminst teleur.

Na het filmen van een tandpastareclame heeft de Amerikaanse acteur Philip Vanderploeg [Brendan Fraser] zich gevestigd in Japan, maar zijn draai heeft hij nog niet gevonden. Via een opmerkelijke klus als “droevige Amerikaan” belandt Philip bij Rental Family, een castingbureau dat acteurs tegen betaling inzet om relationele, persoonlijke of psychologische problemen te verhelpen. Philip grijpt zijn kans om hier te werken, maar twee klussen veranderen zijn visie op zijn werk, op de Japanse cultuur en opzichzelf. Hij moet zich voordoen als de biologische vader van Mia [Shannon Mahina Gorman] om haar zelfvertrouwen op te krikken voor een intake bij een prestigieuze school, en hij doet zich voor als een oude vriend van een dementerende voormalige topacteur [Akira Emoto]. Uitstekende mix van komedie en drama waarin Hikari (geholpen door de uitstekende cast) nooit vervalt in sentiment en bovendien een fascinerende inkijk geeft in (en kritiek uitoefent op) de Japanse cultuur.

Tot zeker de helft is dit een 5* film. De combinatie van humor en drama, de sterke pacing, de mooie cityscapes van Tokyo, de rol van Brendan Fraser. Het is eigenlijk allemaal perfect. Ook daarna nog blijft het heel sterk, maar ik had zelf eigenlijk een andere wending van het plot verwacht, namelijk dat blijkt dat Phillip nog een (echte) dochter heeft waar hij het contact weer mee gaat aanhalen naar aanleiding van wat hij meemaakt. Dat dat niet zo is kan ik de film natuurlijk verder niet aanrekenen, en wellicht was dat ook weer een soort cliché geweest.

Hoe dan ook, echt een heel mooie, warme, vermakelijke film die ook een leuke combinatie heeft gevonden tussen het tonen van het soms ‘aparte quirky’ Japan (want deze 'rental families' firma's bestaan echt) en de menselijke touch zonder al te sentimenteel te worden.

4,5*

Aandoenlijke film waarin Brendan Fraser als aan lager wal geraakte acteur werk vindt via Rental Family, een agentschap dat acteurs "uitleent" op aanvraag om mensen te helpen bij familieproblemen. Door een rol te spelen en zo de schone schijn te bewaren (bijvoorbeeld bij een schijnhuwelijk of een sollicitatiegesprek).

Een hoop deceptie dus, en dat leidt tot op zich interessante ethische dilemma's en zelfreflectie.
De film weet op zich een mooie balans te vinden tussen dat dilemma (en mogelijke gevolgen), sentiment en wat luchtigere momenten.

Het probleem dat ik wel heb met de film is dat er verwacht wordt dat we meeleven met de personages (o.a. Philip en Aiko). Philip is een goedzak met een hart van goud, maar ook vrij naïef in het aannemen van dit werk.
Hij kan het goed bedoelen ("we maken echt connectie en helpen mensen"), maar dat kan al snel averechts werken. Want het is natuurlijk ontzettend onethisch om een kind in de waan te laten dat haar biologische vader weer terug is, met als gevolg dat (vroeg of laat) dat kind "weer" haar vader moet missen. Nu leunt de hele film daar ook op, en hoe dit opgelost wordt, maar daar laat de film juist wat steken vallen.

Alle personages komen tot inkeer, maar waar de film het zich makkelijk vanaf maakt is wanneer Mia achter de waarheid komt dat Philip niet haar vader is. Instant trauma natuurlijk. Het wordt alleen behandeld alsof ze erachter komt dat Sinterklaas niet bestaat, terwijl in werkelijkheid zo'n leugen onvergeeflijk is. De verlatingsangst, bindingsangst en emotionele impact op een kind worden te makkelijk weggewuifd. Mia neemt het verrassend goed op, vergeeft het haar moeder en Philip en kan er zelfs grapjes over maken.
Nu is het even lullig, maar straks lach je erom! Wat zeg je? Verlatingsangst die zich manifesteert op latere leeftijd? Pffrt, hoe kóm je erbij?

De film ontwijkt dus de harde confrontatie: Philip zoekt haar op en praat het uit en kan zonder gewetenswroeging contact houden, en zelfs Rental Family vindt zichzelf opnieuw uit. Eind goed, al goed.

Dus ja, misschien was het anders een te zwartgallige film geworden, maar goed. Ik vond het los van bovenstaande best aardig om te zien. De mooie beelden van Japan, de nederige cultuur en Brendan Fraser maken het een aangename kijkervaring.

3,5*

Hikari heeft een kleine 10 minuten nodig om zijn tempo en toon te vinden. Dat gedoe met een Fraser die net de metro mist, dat kennen we nu wel. Maar eens toon en tempo zijn gevonden is dit een prachtige film vol kleine menselijke momenten die steeds de juiste snaar weet te raken. Fraser nu in een ingetogen rol en niet zo theatraal als in The Whale en hij maakt duizendmaal meer indruk zo. Knappe vertolking. Fijne sfeerbeelden van Japan en een leuk inkijkje in die cultuur - deze film kan echt alleen in dat land zijn bedacht. Een enkele subplot wil iets te veel Hollywood zijn maar de mooie momenten (vooral met de oudere man) overheersen. 4,0*.

Een heel aangename, tedere en melancholische tragikomedie van regisseusse en schrijfster Hikari. Waar andere tragikomedies vanaf een bepaald moment nog al eens opgaan in de tragedie en de humor minder belangwekkend laten zijn, behoudt Rental Family een mooi uitgebalanceerde toon van tederheid, humor en menselijkheid.

De film speelt zich af in Tokyo. De stad dient als een vibrerende achtergrond. Gewoon als een drukke stad. Niet een exotisch decor of een metaforische grootheid. Gewoon een stad. In die stad leeft Philip. Een tweederangs acteur die ooit droomde van grote rollen en van roem en succes maar nooit is doorgebroken en in Japan is blijven hangen. Met deze gegevens in het achterhoofd zou je misschien verwachten dat Hikari inzet op culturele tegenstellingen tussen Oost en West, maar dat is niet zo. In plaats daarvan gaat het haar om de kleine, bescheiden en universele interacties tussen mensen die zichzelf, hun dromen en hun idealen zijn kwijtgeraakt.

Op een dag krijgt Philip een aanbod van een castingbureau. Een castingbureau dat acteurs inhuurt om emotionele gaten te vullen. Een ouder voor een kind. Een partner voor een eenzame vijgezel. Een vriendenkring voor een trouwerij. De optredens die Philip als bizar ervaart, ontvouwen zich langzaam als een ontroerende reeks momenten waarin eenzaamheid wordt blootgelegd en opgelost. Philip wordt geboekt als vader, collega en vriend. Hij bevindt zich in andermans levens en speelt daarin letterlijk en figuurlijk een rol. Hij ontdekt niet alleen dat hij troost en kracht biedt aan een ander maar ook dat zijn leven weer een zin heeft. Een zin die hij was verloren.

Mooie rol van Brendan Fraser als Philip. Hij bekleedt zijn personage met zachtaardigheid, onzekerheid, schaamte en nieuwsgierigheid. Een bijzonder menselijke figuur, die ook op de komische momenten fijn balanceert tussen humor en pijnlijkheid. Bijzonder ontroerend zijn in dit opzicht de scènes met Mia. Een meisje dat hem als haar echte vader beschouwt. Het zijn prachtige scènes waarbij je je als kijker afvraagt of er nog sprake is van een bewust rollenspel omdat de grens tussen spel en realiteit niet meer is te onderscheiden. Het voelde een beetje magisch.

De film is wars van emotionele explosies en blijft op dat vlak te allen tijde terughoudend en bescheiden. Emoties zijn goed waarneembaar in de rustige manier van handelen van de personages. De emotionaliteit spreekt uit de gebaren, de mimiek, de stiltes, de blikken. Ook de locaties geven een boodschap af. De ruimtes waarin Philip zijn werk doet, zijn klein en vaak overvol gestouwd met objecten en herinneringen. De ruimtes zien er bewoond uit maar leven niet. Ze zijn als het leven van de mensen in wier leven Philip een rol speelt. Ze zijn innerlijk leeg.

De muziek is ijl, gevoelig en zonder heftigheid. En als de muziek te indringend wordt of neigt naar sentiment dan stopt de muziek. In plaats daarvan zijn er dan de geluiden van de stad. Van een ratelende roltrap. Van het zoemen van de airco. Van het ritselen van papier. We vertoeven immers in de realiteit en niet in een kunstmatige atmosfeer vol opgeklopte emoties. Enigszins paradoxaal is dan het volgende. In de werkelijke wereld die de film schetst, bestaan alleen menselijke figuren. Er is geen heuse booswicht of heus cynisch stuk vreten te bekennen. Zelfs de mensen die Philip inhuren, worden niet als mensen met een twijfelachtige morele standaard neergezet. In de film zijn ze gewoon wanhopig en kwetsbaar. Menselijk dus.

Rental Family is een rustig kabbelende, soms humoristische en soms ontroerende film over de wens om niet eenzaam te zijn, om getroost te worden. Het personage van Brendan Fraser herinnert de kijker eraan dat ware menselijke kracht niet in een luidruchtig, dwingend en explosief optreden is te vinden maar in rustig en evenwichtig gedrag dat een stille kracht te voorschijn tovert die in alle opzichten helend kan werken. Jaja.