Song Sung Blue (2025)

Uitstekende film over twee muzikanten die elkaar ontmoeten en een Neil Diamond tributeband beginnen. Een waargebeurd, muzikaal liefdesverhaal dat zich afspeelt in de jaren '90, waarbij het niet nodig is een Neil Diamond fan te zijn om deze te kunnen waarderen .Twee mooie hoofdpersonages ingevuld met genoeg charme en enthousiasme door Hugh Jackman en vooral Kate Hudson. Een fijne film die ook weet te ontroeren.

Mike [Hugh Jackman] kan van zijn schnabbels als muzikale imitator de huur niet meer betalen. De ommekeer in zijn leven komt in de vorm van collega Claire [Kate Hudson], die hem aanspoort om zich te richten op een Neil Diamond-tribute. Geholpen door collega’s uit het muzikale circuit (waaronder een hilarische Jim Belushi) maken ze snel naam als ‘Lightning & Thunder’. Tot een tragedie hun levens lijkt te verwoesten. Gezien de grote hoeveelheid muzikale optredens hangt je waardering voor een aanzienlijk deel af van je waardering voor Neil Diamond, maar Jackman en Hudson (zelden beter) storten zich vol overgave op hun rol in deze oppervlakkige, maar onderhoudende biografie. Ella Anderson maakt indruk als Claires dochter.

Film met een oppervlakkig en matig script en iets te degelijke regie waardoor de film soms echt wel gaat slepen daardoor (die 130 minuten voel je) maar die gered wordt door het acteerwerk. Hudson is prima alleen krijgt ze net iets te weinig te doen maar het is vooral Jackman die indruk maakt met een naturelle, sympathieke en (daardoor ook wel) vooral ontroerende vertolking - zijn beste rol tot nu toe wat mij betreft. Ook Hudson en Jackman samen tonen echt aan chemie te hebben onderling en dat maakt hun samen steeds een feest om te zien.

Niettemin is het script soms wel van de penseelstreken met af en toe in de regie en plot rare keuzes die niet helemaal passen. Dat moment dat Claire wordt aangereden is al een beetje gek maar vooral die ziekenhuisscène erna is echt heel vreemd. Of dit echt was of een droom (ik denk dit laatste) is me nog steeds niet helder. Maar ook de vele ruzietjes of problemen worden vaak snel gladgestreken dus van echt drama is nooit sprake, ware het niet dat Hudson en Jackman er wat van maken. 3,0*.

Te dik aangezette tragikomedie over twee muzikanten (Hugh Jackman en Kate Hudson) die een Neil Diamond tributeband beginnen om hun dromen na te jagen. Aan het enthousiaste spel van de hoofdrolspelers ligt het niet, maar de humor is aan de geforceerde kant (Jim Belushi gedraagt zich bijvoorbeeld alsof hij in een slapstick-film zit) en op gegeven moment komt er zoveel overdreven in beeld gebracht drama om de hoek kijken dat het bijna op de lachspieren werkt. De stroperige soundtrack, vol met veel te lang uitgesponnen Neil Diamond-krakers, helpt ook niet mee.

Ik dacht een biopic te kijken van Neill Diamond, maar zag pas tijdens de film dat het ergens anders over ging. Wellicht goed ook, want zo ga je er lekker blanco in. Het is een relatief luchtige film, met hier en daar zware thema's (depressie, rouwverwerking), maar nergens echt zwaar op de maag. Daardoor keek de film heerlijk weg.

Een heerlijke film met geweldige muziek van Neill Diamond. Ik kon enkele nummers altijd al wel waarderen, maar maakte nu pas echt kennis met het oeuvre van Diamond. Zet hier twee geweldig acterende hoofdrolspelers tegenover en en je hebt een zeer verrassende productie, die tegen het einde zelfs nog ontroert.