L'Engloutie (2025)

Dit is weer zo’n zeldzaam saaie film zoals je die alleen in het filmhuis kunt vinden. Een jonge, seksueel beluste jonge vrouw gaat eind 19de eeuw een bergdorp in om de kinderen te onderwijzen tot moderne burgers, maar als ze de liefde bedrijft met de jongemannen in het dorp verdwijnen die mannen erna in een lawine. De dorpsbewoners zijn bijgelovig want ‘achterlijk’ maar ook een rationeel mens gaat daar wat van denken, maar verder gebeurt er eigenlijk niets en met dat nimf- of sirenethema – dat je ook metaforisch kunt opvatten: de verleidingen van de moderniteit zijn even onweerstaanbaar als fataal – wordt ook niets gedaan. Hooguit heeft de film een ‘postmoderne’ boodschap in de zin dat de moderne missie van de vrouw niet slaagt en ze haar meerdere in de natuur en de traditie moet erkennen. Met twee sterren voor de sfeer van de film ben ik vrijgevig, want die sfeer verhult ook het gebrek aan substantie.

Eind 1899 geeft een jonge Franse schooljuf [Galatéa Bellugi] aan de twee kinderen van een hechte gemeenschap in de Hautes Alpes aan de Italiaanse grens. Wanneer de jonge mannen uit de gemeenschap gehoor geven aan haar seksuele verlangens, gaat het mis in de vorm van tenenkrommende metaforen (onweer, lawine en sneeuw) voor de “gevaren” van vrouwelijke seksualiteit. Afgezien van een paar seksscènes doet dit vooral aan denken aan de moraliteitsmelodrama’s waar het publiek 100 jaar eerder al schoon genoeg van had! Goed voor een onbedoelde lach hier en daar; als je wakker weet te blijven tenminste.