A Useful Ghost (2025)

Dit is een beetje lastig uit te leggen film, want hij is zowel heel erg origineel als helemaal propvol ideeën gestopt. Maar hij is in ieder geval erg goed en grappig. Het is dan ook de winnaar van de Grand Prix in het Semaine de la Critique programma voor eerste en tweede films in Cannes en de Thaise Oscar-inzending. Gelukkig is dit nu eens een film waarbij de trailer een goede indruk geeft van the tone of voice van de film, dus kijk die vooral. Als je niet helemaal dubbel hebt gelegen, dan is dit niet de film voor jou.

Het gaat over bezeten stofzuigers (en andere huishoudelijke apparaten), liefde die voorbij de dood gaat, spoken uit het verleden die de Thaise machthebbers proberen te wissen, vooruitgang ten koste van de werkende klasse en homorechten. Wel typisch voor een debuutfilm wel, die *iets* te ambitieuze opzet. Maar Boonbunchachoke komt een heel eind en het beetje overvolle is ook wel de charme van de film. En ondanks dat deze film behoorlijk gay is - het karakter van Wisarut Homhuan kennen we alleen als 'academic ladyboy', wat hoog scoort in beste karakternamen ooit - wordt het hoofdspook Nat gespeeld door de ravissante Belgisch-Thaise Davika Hoorne. Die dan wel weer vooral heel statig rondspookt in een designerjurk, wat toch ook wel gay voelt.

Op een gegeven moment voelde ik dat de vaart er een beetje uit ging, maar het is meer dat de film steeds meer van een komedie naar serieuze politieke film met satirische elementen gaat. Iemand op Letterboxd omschreef het perfect als "a joke that slowly turns into an accusation."

(Gezien op IFFR)

Een stofzuigerfabriek wordt wekelijks geterroriseerd door de geest van een werknemer [Krittin Thongmai], die omkwam bij een werkongeluk. Eigenaar Suman [Apasiri Nitibhon] grijpt elk middel aan om de geest te verjagen. Dan blijkt de nieuwe stofzuiger van haar zoon [Wisarut Himmarat] overgenomen te zijn door de geest van zijn overleden vrouw [Davike Hoorne]. Begint als een luchtig romantisch drama met hilarische visuele effecten. Na een uur krijgt het een duistere wending en uiteindelijk wordt het ronduit grimmig en naargeestig. Boonbunchachoke wist niet of hij een romantische komedie of een zwartkomische satire maakte. Daar had hij wel wat beter over moeten nadenken, want van de tweede helft valt nu amper chocola te maken.

Dat de herinnering aan overleden mensen die mensen in zekere zin levend houden, is een bekend gegeven dat bv. de basis vormt van de Mexicaanse Dag van de Doden en dat we ook in veel horrorfilms terugzien. Deze film neemt dat concept over – overledenen kunnen terugkomen als (goede of slechte) geesten en zelfs als echte mensen als ze voldoende in herinnering worden gehouden en/of zijzelf de wereld nog herinneren – maar maakt er een absurdistische in plaats van een horrorfilm van die in z’n tweede helft echter ook een beladen politieke dimensie krijgt: de politiek wil in naam van de vooruitgang – die veel stof opwerpt in z’n verbouwing van de samenleving – de geesten van het verleden elimineren hetgeen echter een misdaad tegen die geschiedenis c.q. overledenen is. Het idee van de film is aldus heel aardig, maar de film is traag en heeft naast het ene idee van de film te weinig substantie om als lange speelfilm te boeien waardoor de verveling overheerst.