Familiar Touch (2024)

Dementie is een even urgent als dankbaar onderwerp voor een film want de samenleving vergrijst en de kans dat jezelf met de ziekte te maken krijgt is zeer groot en tegelijk is het een fascinerende ziekte omdat het de identiteit van de patiënt wegneemt of eigenlijk juist alles wegneemt behalve het ‘zelf’ van de patiënt die daardoor verloren in de wereld rondtast naar enig houvast. Deze film kent weinig drama of zelfs een verhaal maar oogt wel realistisch zodat het op een documentaire lijkt die zich focust op één oude vrouw die opgenomen wordt in een tamelijk luxueus tehuis. Omdat alle mensen in de film van goede wil zijn levert het vooral een lieve film op over een vrouw die denkt nieuwe vriendjes en vriendinnen te vinden terwijl ze zorgzaam wordt verzorgd.

Alles is liefde in deze mooie maar soms ook wel wat trage film.

Niet helemaal realistisch en vergelijkbaar met de gemiddelde situatie in een Nederlands verpleeghuis. Dacht je nu echt dat Woemi een uur tijd had om een onwillige bewoonster wat te laten eten of haar pillen te laten slikken? Keep on dreaming.

Agitatie en agressie van demente bewoners ontbreekt volledig, depressie en somberheid net zo goed. En als je voor de tigste keer een bel moet uit drukken van een verwarde bewoner of geknepen of gekrabd wordt terwijl je hem moet verschonen?

Engelen bestaan niet, sprookjes wel.

De 80-jarige Ruth [Kathleen Chalfant] heeft een wilsbeschikking aangegeven dat ze naar een zorginstelling verhuist als ze extra zorg nodig heeft. Vanwege Alzheimer is het nu zo ver. Dit indringende, uiterst ontroerende psychologische drama volgt Ruth terwijl haar zoon [H. Jon Benjamin] haar naar de instelling brengt en tijdens de eerste weken waarin Ruth onder begeleiding van zorgmedewerker Vanessa [Carolyn Michell] en arts Brian [Andy McQueen] haar draai probeert te vinden. Met een minimum lukt het Friedland om complexe emoties over te brengen en Chalfant is onvergetelijk. Een geïdealiseerd portret van zorg voor mensen met Alzheimer (het speelt zich af in een privékliniek waar volop tijd is voor persoonlijke aandacht). Gefilmd op locatie met echte stafleden en mensen met Alzheimer.

Aardige film over een oudere vrouw met dementie die in een verzorgingstehuis komt te wonen. En dat is zo'n beetje de hele film. Op zich een mooi, maar toch ook wat saai portret met kleine momenten (soms grappig, soms tragisch). Zonder enige opsmuk in beeld gebracht. Zo is er geen muziek en ligt het tempo nogal laag.