Hiver à Sokcho (2024)

Best wel een aangename rustig voortkabbelende Zuid-Koreaanse film over een vrouw wiens wereld op haar kop wordt gezet doordat ze een mysterieuze Fransman ontmoet in haar pension. Mooie authentieke beelden doen de rest. Eigenlijk heb ik steeds wel wat twijfel bij films waarbij alles harmonie is en zonder verklaarbare reden op zijn kop wordt gezet door een complete vreemdeling. Kan alleen maar in films.

Niets wijst er immers op dat Soo-Ha haar in een nieuw avontuur moet storten. Gelukkig is het niet allemaal Hollywood en is het feel good gehalte niet per se aanwezig. De film is gebaseerd op de roman van Élisa Shua Dusapin, geen onverdienstelijk boek naar het schijnt, maar zeker geen bestseller. Het is een verhaal over identiteit en verwrongen zelfbeelden.

De vreemdeling die ergens binnenkomt en via zijn komst werkt als een steen in een stille vijver en zo een rimpeling veroorzaakt, een geijkt thema dat je vaker ziet. Niettemin is deze film wel fijn door de rustige vorm en het ingetogen acteerwerk waardoor de film juist beter werkt. Aan het eind zijn we net zo ver als aan het begin en behalve dat Soo-Ya het heeft uitgemaakt met haar vriend (goede keuze, dat werkte voor beiden niet merk je al direct) en ze wat meer weet over haar vader (maar eigenlijk nog niets) heb je niet het idee dat er veel verder verandert. En stiekem is dat best fijn. Visueel erg grijs maar die troosteloosheid is wel sfeervol en past goed, los dat ik deze grijsheid wel mooi vond.
Ik heb weinig op de film aan te merken eigenlijk behalve dat de film soms wat sleept en de film me ook relatief koud liet waardoor een echt hoge score er niet in zit. 3,5*.

De film is niet saai maar wordt ook nimmer boeiend: wat je doet blijven kijken is vooral de belofte dat er iets gaat gebeuren – meteen in het begin is er de suggestie dat de Franse toerist haar vader is en aan het eind is er de suggestie dat ze hem gaat vergiftigen – maar uiteindelijk gebeurt er niets. De film zit ook vol verwijzingen – zoals de analogie van de pijn van de scheiding van Koreaanse families door de scheiding in Noord- en Zuid-Korea met de pijn van het verdwijnen van de vader naar Frankrijk – maar uiteindelijk leiden ze nergens naar toe, anders dan dat de jonge vrouw iets leert over haar verleden en mogelijk verdrongen emoties heeft kunnen verwerken. Het maakt de film weinig meer dan een heel lange anticlimax en dat is niet waar ik van hou.

Sooha [Bella Kim] werkt voor een oude pensioneigenaar [Ryu Tae-ho] en ontmoet Yan Kerrand [Roschdy Zem], een bekende Franse schrijver en illustrator die op zoek is naar inspiratie. Aangespoord door haar moeder [Park My-hyeon] geeft de Franssprekende Sooha haar gast een rondleiding door Sokcho en leert ze haar geboortestad en haar eigen leven in een ander daglicht te zien. Prachtig geacteerd, maar weinig opmerkelijk romantisch drama.