Riff Raff (2024)

Het rustige leven van Sandy [Gabrielle Union] en Vincent [Ed Harris] wordt opgeschud door de onverwachte komst van Vincents zoon Rocco [Lewis Pullman], zijn hoogzwangere vriendin [Emanuela Postacchini] en zijn onberekenbare moeder [Jennifer Coolidge]. Hannigan [Bill Murray] is met zijn handlanger Lonnie [Peter Davidson] ook nog onderweg voor een verrassingsbezoek waarmee hij een oude rekening met Vincent hoopt te vereffenen. Kleurrijke personages gespeeld door een puike cast, maar het plot is aan de magere kant en ontbeert grote verrassingen.

Goeie film waarin een gezin nieuwjaar wil vieren totdat de andere zoon opeens verschijnt. Een prima familiedrama/misdaadfilm met ook wat zwarte komedie. Hierdoor is de toon wel wat onevenwichtig. Wel blijft de film onderhoudend en zijn de onderlinge verhoudingen best goed uitgewerkt. Ook de cast met aardig wat bekende namen maakt veel goed. Een kleine 3.5 sterren.

Voornamelijk om Bill Muray gezien, maar die zit er helaas weinig in. Beetje langzame film, maar wel vermakelijk.

Erg matig al had ik meer komedie en luchtigheid verwacht (en daar had ik wel even zin in toen) dus het kan ook zijn dat ik niet helemaal in de mood was voor deze film. Maar los daarvan wisselt de toon nogal eens dat niet echt werkt en echt leuk of interessant wordt de film nergens. Alleen al die personages allemaal die te geschreven aanvoelen. 1,5*.

Wat een fantastische sterrencast en een totaal tegengestelde kwaliteit van een film...

Absoluut zonde van je tijd, het wordt nergens grappig, het wordt nergens sinister, het wordt nergens "iets".

Een sterrencast speelt op de automatische piloot. Precies zoals ze meestal getypecast worden. Bill Murray is de weemoedige brompot. Ed Harris is de familieman met een duister geheim. Jennifer Coolidge is de oversekste zielenpoot en psychisch wrak. Of heeft ze toch nog wat in haar trukendoos!? Het maakt 'Riff Raff' (2024) de zoveelste zielloze Fargo-kloon rond disfunctionele familiedynamieken en psychopathische moordenaars. De dialogen slaan niet echt ergens op, maar de hypergewelddadige plotwendingen zijn misschien nog onlogischer. Je hebt ook nooit echt het idee dat de onderhuidse spanningen tot een geloofwaardig crescendo komen.