Tee Yod (2023)

What’s wrong with Yeam?

Rechttoe rechtaan horror, die weliswaar enigszins verfrissend aanvoelt omdat het een Thaise productie betreft, maar die helaas nooit echt eng wordt. Ook het verhaal is niet bijster origineel en voelt behoorlijk standaard aan. Er komen wel een aantal spooky momenten voorbij die met name te danken zijn aan de verontrustende blikken van de actrice die Yeam speelt, maar alle overige horror is te inconsistent om echt te beklijven. Daarnaast zijn er een aantal scenes die zo belachelijk zijn dat het voor mij lastig was om het verhaal nog serieus te nemen.

Het is altijd goed om je horizon te verbreden door zoveel mogelijk niet Hollywood producties een kans te geven. Maar wat in een land van herkomst een box office hit kan zijn, kan daarbuiten lang niet altijd eenzelfde effect bereiken. Wellicht ook een kwestie van persoonlijke smaak, maar ik heb prima met mijn licht uit kunnen slapen.

2,5*

Deze horrorthriller was een hit in thuisland Thailand en stond op de negende plaats als meest winstgevende film van 2023 (met een productiebudget van 20 miljoen baht heeft het 500 miljoen baht opgebracht) Misschien speelt het mee dat dit ook de eerste Thaise film die in IMAX is uitgebracht. Geen slechte prestatie!

Gebaseerd op een verhaal dat op een discussieforum was geplaatst (en in boekvorm is verschenen) en deze ahum... ‘waargebeurde’ gebeurtenis vertelt een verhaal dat zich concentreert rond een familie (ouders, drie broers en drie zussen) die na de mysterieuze dood van een jong meisje in een afgelegen dorp in de provincie Kanchanaburi in 1972 op zijn kop werd gezet door raadselachtig dingen.

Als je dit bekijkt en van horrorfilms houd, ben je, je bewust van de clichés in het genre. Deze film doet niets wat je niet al eerder zag. Dat is niet per se slecht! Het is beetje een no-brainer, voor een publiek dat meer op zoek is naar puur entertainment. Het is Thaise folklore met een beetje bovennatuurlijke ongemak zoals er meerdere zijn! Deze film is niet zo eng, toch was de mix van angst en (CGI-)spetters adequaat genoeg!

Het acteerwerk van de meeste acteurs en actrices is voor het grootste deel in orde. Uiteraard fungeerde deze ook als eye-candy, hunk Nadech Kugimiya loop alleen in T-shirt en trek het zelfs uit. Terwijl Jelilcha Kapaun met haar aanwezigheid het mannelijke publiek bediend. Opvallend (of verwarrend) zijn ook de namen; Yak, Yad, Yam, Yos, Yod en Yin. Enfin het is niet eng, maar griezelig en bevredigend Tja bij bioscoop horrorfilms ontbreekt toch vaak iets dat het beter zou kunnen maken. En dat was bij deze Thaise niet anders!

Omdat Attack 13 me erg goed beviel, wilde ik meteen meer werk zien van regisseur Taweewat Wantha en Death Whisperer wordt frequent aangeduid als zijn bekendste werk. Helaas is dit een resultaat dat zichzelf iets te comfortabel voelt en te veel grossiert in geschreeuw, sensatie en lange speelduren. De inhoud in deze instantie is namelijk op geen enkele manier een rechtvaardiging voor ruim twee uur en de acteerprestaties van enkele leden zijn om te janken. Zeker Rattanawadee Wongtong wordt veel te veel ruimte geboden om vreemde gezichten te trekken die eerder lachwekkend dan angstaanjagend zijn. Daartegenover wel een film met een stabiele sfeerzetting, veel gegriezel en een aantal effectieve spookmomenten. De finale is zeker het wachten waard, de opbouw wat minder.