The Seeding (2023)

The Seeding van Barnaby Clay was een deftig gemaakt Bad Children horror prent met een leuke spanningsopbouw en een deftige cast. Bad Children horror film is een leuk subgenre. Denken we maar aan Eden Lake, Children of the Corn en het Spaanse Who Can Kill a Child? Een genre waarbij je steeds heen en weer zit te schuiven op je stoel. Want kinderen zijn toch steeds onschuldig? The Seeding is voor mij misschien wel de favoriet vanop het afgelopen Razor Reel Flanders Film Fest maar liet me achter met een vraag die ik gedurende heel de film had. Heeft de cineast zijn inspiratie gehaald uit de Japanse klassieker Suna no Onna ( Woman in the Dunes ) uit 1964 van Heroshi Teshigahara? Tristan Bechet stond in voor de sterke soundtrack.

Gitzwarte psychologische horror. Het krappe budget hebben ze niet altijd kunnen maskeren, maar er werd wel efficiënt gebruik gemaakt van de locaties. De hele film speelt zich af op dezelfde 100 vierkante meter. Het verhaal weet de aandacht gelukkig goed vast te houden en hoewel de personages zich aanvankelijk vreemd gedragen, dat hoort kennelijk zo in een artistieke budgetfilm, ga je toch vrij snel sympathiseren met de protagonist, die verstandig is en rationele keuzes maakt. De eerste helft is behoorlijk mysterieus. Bepaalde spanningen blijven aanvankelijk onuitgesproken, vragen onbeantwoord. Voor de kijker is dat best een vervelend gevoel, dus dit zal niet voor iedereen behapbaar zijn. Ten slotte wordt er in de film en in de beschrijving ervan gesproken over 'kinderen', maar 80% van de groep lijkt gewoon volwassen te zijn. Zelf vind ik The Seeding zeker geen slechte film, maar je moet misschien wel in de juiste stemming zijn.

Wat een onverwachte aangename film was dit zeg. Ik wist heel lang niet welke kant het op zou gaan, want het is best wel een vreemde film, maar zeker niet slecht. De soundtrack is ook behoorlijk vreemd, zoals de muziek bij het einde. Toen ik de film tegen kwam wou ik eerst niet kijken, maar omdat ik zin had in een horrorfilm ben ik er toch maar aan begonnen. En helemaal geen spijt van. Aangenaam verrast.

Behoorlijk goed gefilmd maar de filmmaker wil iets teveel artistiek zijn. Het uitgangspunt van de plot is simpel; Wyndham Stone wacht in de woestijn om een ​​zonsverduistering te fotograferen. Als hij een jonge verdwaalde jongen probeert te helpen komt hij bij een hutje (het lijkt dat ene sprookje wel) in een afgesloten kloof, die bewoond wordt door de vreemde vrouw, Alina. Vandaar raakt hij steeds verder in de problemen.

Het openingsshot en later het lot van Lepus waren zeker, memorabele. Daarnaast wordt aan de hand van titelkaarten van Oogstmaan, Jagersmaan, of Bevermaan als het bladeren door de Boerenalmanak de maanden gepresenteerd. Regisseur Barnaby Clay is helaas net iets meer geïnteresseerd om zijn kunnen te presenteren met mooie beelden van beestjes en de groeven in de rode bergen. Het zit dan ook dichterbij een duister drama dan horror. De kwade kinderen zijn er maar af-en-toe.

Wel weet het een gevoel van onbehagen en een zeker mysterie te creëren. Is de vrouw een lotgenoot? Houden ze haar daar ook vast? Is zij een heks? Alhoewel je natuurlijk al wel weet waar het naartoe wil, zijn door de filmtitel! Uiteindelijk is het een soort solide folk-thriller met een rustig tempo enkele wow-momenten die je aandacht trekken en het de moeite waard maakte om te kijken.

Ik ben niet zo positief en al helemaal niet over de laatste 5 min. Wat kunnen sommige script schrijvers de boel verzieken.. het was een hele magere vijf maar door het einde een drie dus 1.5*

Best wel een originele film die nogal traag van tempo is en nooit helemaal zijn kaarten op tafel legt maar wel interessant en boeiend genoeg was om een kleine anderhalf uur te vullen. En dat is knap aangezien het grotendeels op 1 locatie af speelt.

Kleine 3*

Ondanks de vele slechte kritieken op het net, vond ik het nog redelijk te doen. Alleen die irritante tieners konden mij niet bekoren. Ben niet echt een fan van een bende tieners in een film. Echt geloofwaardig was het natuurlijk niet, het begin zeker al niet, maar dat gebeurt wel meer...