Veni Vidi Vici (2024)

In Veni Vidi Vici neemt het regisseursduo Daniel Hoesl en Julia Niemann de kijker mee naar de wereld van de materieel rijke mens. Een wereld van elitaire clubs, weelderige huizen en eigen regels. Een wereld waarin men elkaar op een kunstmatige manier bejegent. Een wereld waarin minachting voor de rest van de mensheid welig tiert. Een wereld waarin mensen leven die boven de wet staan en zich alles kunnen veroorloven. Het is niet zonder reden dat de film met het volgende citaat aftrapt: “The Point is, who will stop me?“

Amon Maynard behoort tot die wereld. Hij is rijk. Onvoorstelbaar rijk. Zijn gezin en hij leven in weelde. Zijn enorme rijkdom heeft hem onaantastbaar gemaakt. Hij staat boven de wet, zoals hij zelf ook regelmatig vaststelt. Hij is de centrale figuur en de kijker volgt hem bij de merkwaardige acties die hij onderneemt. De meeste tijd ligt het vertelperspectief bij dochter Paula. Een curieus kind dat even weinig interesse in de rest van de mensheid tentoonspreidt als de overige leden van het gezin Maynard. Die leden zijn eveneens verwaande en gewetenloze lui die zich alles materieel kunnen veroorloven, boven de wet staan en zich aldus gedragen.

Veni Vidi Vici is een satire. Weliswaar niet een al te diepzinnige satire, maar zeker een vermakelijke satire. Over het gedrag van de rijke mens die meent dat hij zonder consequenties kan doen en laten wat hij wil. Die stelling vormt de bodemgedachte van de film. Dat klinkt tamelijk clichématig. Dat klopt natuurlijk. Origineel is deze gedachtegang niet. Wel origineel is het dat er onder de plaatselijke bevolking een enorme onverschilligheid heerst. Het lijkt niemand iets te kunnen schelen dat de elite regelmatig ernstig buiten de wet opereert. Die onverschilligheid gaat zo ver dat die zelfs Amon opvalt die zich erover verbaast en zelfs ergert. Amon geniet van zijn vrijheid maar vindt het gemak waarmee hij overal mee weg komt slaapverwekkend worden. Van hem mag er weerstand zijn en mag het spel scherper op de snede worden gespeeld. Het is vermakelijke satire.

In het algemeen wordt het humoristische aspect helaas nogal gemakzuchtig, voor de hand liggend en oppervlakkig uitgewerkt. Veelbelovende aanzetjes ontwikkelen zich niet tot meer dan flauwe schimpscheuten. De film kiest voor clichématig vermaak en doet dat met wisselend succes. Het is met name de terloopse toon waarop het verhaal tot de kijker komt, die vermakelijk werkt en humor genereert. De verteltrant is rustig. De camera produceert beelden in vrolijke kleuren. De setting is idyllisch. Er hangt een serene sfeer. Niemand maakt zich druk. Niets escaleert. Ga mee in de rust en de terloopsheid en verbaas je een beetje. Heb ik ook gedaan.