Baby Blue (2023)

Man man toch, weer een enerverende film met een bende onuitstaanbare tieners in een echte afschuwelijke film, en ik weet het geen beoordelingen als je hem niet uitkijkt, maar dat is mij echt niet gelukt, lijkt mij eerder iets voor de jeugd....

Keek vlot weg! Aan het einde te zien zou er een vervolg kunnen komen

Aparte horrorfilm waarin regisseur Adam Mason verschillende soorten ideeën bij elkaar propt in de hoop er iets lolligs uit te krijgen. Baby Blue is daarmee best genietbaar, al is het maar door de bijzonder sterk aangezette hoofdrollen. Specifiek Cyrus Arnold acteert zonder rem en eigenlijk hoort dat negatief opgevat te worden, maar zijn doorgeslagen acteerprestatie zorgt er wel voor dat je als kijker voortdurend geboeid blijft kijken. Anthony Turpel is echter de grote winnaar als bovennatuurlijke seriemoordenaar, die wat kleur brengt aan de productie met zijn zelfbewuste aanwezigheid. Mason regisseert verder met genoeg visueel gevoel, maar probeert uiteindelijk te veel. De inhoud is een grote chaos en slaat als een tang op een varken door de volstrekt bezopen concepten die achter elkaar naar voren worden gevuurd, maar het kijkt stiekem ontzettend lekker weg. Bovendien duurt het gebeuren enkel 90 minuten.

Baby Blue handelt over een groep jongeren die een vodcast over een seriemoordenaar maken. Een gevaarlijk streven zo laat de film zien.

Baby Blue is geen slasher, Die verwachtte ik wel te zien. Baby Blue haalt de mosterd meer bij het bovennatuurlijke. Een vloek en een video. Het is niet moeilijk te achterhalen waar de inspiratie vandaan komt. The Ring lijkt het voorbeeld te zijn geweest. Die film wordt zelfs nog bij naam genoemd. In Baby Blue stikt het van de clichés en de zoektocht naar antwoorden verloopt volgens de gebruikelijke stappen.

Gelukkig zijn er aspecten aan Baby Blue die de film van gelijksoortige werkjes onderscheidt. Zo laat regisseur en schrijver Adam Mason de seriemoordenaar in enkele fraaie scènes verschijnen en interacteren met de personages. Ook het laatste deel waarin plotseling andere zaken en andere personages worden toegevoegd en de gebeurtenissen op bizarre wijze escaleren, maakt indruk. Mij werd overigens niet duidelijk of het de bedoeling van Mason was om hier de serieuze of de komische snaar te raken. Grotesk is het in ieder geval.

Baby Blue is dan wel geen slasher maar bevat voldoende weerzinwekkende momenten om zeker als horror te worden geclassificeerd. Leuk dus. Leuk is ook de goede score en leuk is ook de zelfspot van de seriemoordenaar die zich daarmee niet als doorsnee presenteert. Hoewel de clichés over het scherm denderen, vindt Mason ook kans om daartussenin wat eigenzinnigheid te poneren. Ik waardeer dat.