New Religion (2022)

Fijnproeversfilmpje.

Yup.

Crowdfunded, dat wil zeggen een beperkt budget, maar ook veel vrijheid voor de regisseur. En dat zie je er ook wel aan. Doet wat denken aan de Japanse cinema van een jaartje of 20 geleden, toen men nog lekker wild kon gaan, terwijl het Westen toch alles met een Japans geurtje uitbracht op DVD.

Visueel genieten. Mooi kleurgebruik, strak camerawerk, memorabele plaatjes. Maar het is de soundtrack die de grootste impact heeft. Drones zijn niet zo uitzonderlijk, de manier waarom ze samenwerken met de beelden is echter zo strak dat het de film een stevige sfeerinjectie geeft.

En die injectie is nodig ook want het plot is eerder verwarrend en mysterieus. Uiteindelijk valt alles wel aan elkaar te lijmen, maar je moet er wel een beetje moeite voor doen, en er ook mee overweg kunnen dat niet alles duidelijk is tijdens de eerste keer kijken. Maar wat boeit het, graag meer van dit soort films.

4.5* en een uitgebreide review

Interview met de regisseur. Geen verrassing dat ik z'n werk zo kan waarderen

"One night i had a dream, In the dream i was a moth, but the moth was also having a dream, in which i was in it."

Japans langzaam horrorachtig drama. Deze film is eigenlijk niet mijn ding! Het volgt de trend dat horror uit drama als verdriet en verlies moet komen en toont dat op uiterst langzame manier. Ik weet niet goed waarom maar het was op één of andere manier wel intrigerend! Misschien dat het vermoedelijk kwam doordat de ambient soundscape goed aansloot bij de gestileerde beelden.

Een jonge vrouw verliest haar dochter bij een tragisch ongeval. Uiteraard geeft zichzelf hiervan de schuld en kan er niet overheen komen. Ze werkt als escort en komt terecht bij een vreemde man die haar lichaamsdelen wil fotograferen. Veel van wat er gebeurd is metaforisch, of cryptisch. Wel vond ik de film erg lang en voor mijn gevoel was het een beetje herhalend.

Ik weet niet precies wat ik hiervan moet denken. Verwachte Eigenlijk ook meer iets met lichaamshorror maar in plaats daarvan blijft het bij stemmig arthouse-drama over verdriet. Iets waar ik nooit echt weg ben, maar in deze was het helemaal niet zo slecht. De film werd gedeeltelijk door crowdfunding gemaakt en er zit een vreemde griezeligheid in dus ik geef het een positievere waardering.

joolstein misschien in de war met The Sound of Summer? Da's wel een typisch body horror